ARDA SELİM

1990’ da İstanbul’ da doğan sanatçı, 2012 ‘de Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümünden mezun olmuştur. 2018’de Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsü Resim Anasanat Dalı’nda yüksek lisans eğitimini tamamlamıştır. 2014-2015 yılları arasında Erasmus programı kapsamında Escuela de Arte de Oviedo / İspanya’da Baskı Sanatları üzerine öğrenim görmüştür. Düzce Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsü Resim Anasanat Dalı’nda sanatta yeterlilik eğitimine devam etmektedir. Bu süreç boyunca Ankara ve Eskişehir’de olmak üzere iki adet kişisel sergi açan sanatçı, aralarında Paris, Köstence, İstanbul, İzmir, Ankara ve Eskişehir’de yer alan pek çok karma sergiye katılmıştır. Bunlara ek olarak Yurtiçi ve Yurtdışında düzenlenen çeşitli çalıştaylarda bulunmuştur. Sanatçı çalışmalarına İstanbul’daki atölyelerinde devam etmektedir.

Dönüşüm
İnsan yaşamının her zaman merkezinde bulunan yerleşik hayat zaman içeresinde kente ve kentleşmeye doğru evrilmiştir. Sanayi devrimi ile kentleşme artmış ve kentlere göç sürecinden önceki organik formlar, betonlaşma ile yerini inorganik formlara bırakmıştır. Bu süreç ile birlikte insanlar için her alanda farklı kapılar aralanmıştır. Bu aralıklarda insanın organik formu inorganik yapıda olan kent imgesi ile içiçe geçmeye başlamıştır. Dönüşüm bu organik yapıdan inorganik yapıya dönüşmekte olan insan ve kent imgesini konu edinmektedir. Bu dönüşüm sürecinde kentlerde oluşan mimari yapılar ve beraberinde getirdiği kent estetiği bu bağlamda bireylerin kent/estetik algılarını doğrudan ve dolaylı yoldan etkilemektedir. Sanatçı, farklı coğrafyalardaki kent estetiğinin geliştirdiği kent kültürüne ve bu kültürün bireyler üzerindeki etkisine yoğunlaşmaktadır. Farklı kent estetiklerini kolajlayarak yeni bir algı ve kent estetiği üretmeyi amaçlamaktadır.

Sanat Anlayışı

Sanatçının üretimleri, verili olanın sessizce kabul edilmesine karşı geliştirilen bilinçli bir itirazın görsel kayıtlarıdır. Var olan düzenin içinde konumlanmayı değil, o düzeni yeniden düşünmeyi ve gerekirse parçalamayı seçen bireyin, kendi yaşam mitolojisini kurma girişimidir. Burada sanat, bir ifade biçimi olmanın ötesine geçer; insanın kendini anlamlandırma sürecinde başvurduğu temel yapısal araçlardan biri hâline gelir.
Her yapı, her katman ve her form, insanın hayatı boyunca aldığı kararların soyut bir izdüşümüdür. Mekânlar nasıl ki bir plan, bir ihtiyaç ve bir niyet doğrultusunda inşa ediliyorsa; yaşam da seçimlerle, vazgeçişlerle, beklenmedik kırılmalarla ve tesadüflerle şekillenir. Bu nedenle ortaya çıkan formlar, yalnızca mimari ya da plastik düzenlemeler değil; bireyin kendi varoluşunu kurarken geçtiği eşiklerin, durakların ve sapmaların sembolik karşılıklarıdır.
Bu çalışmalar, mekânı durağan bir nesne olarak ele almaz. Mekân, burada bir arketip gibi işlev görür: zihinsel, duygusal ve varoluşsal katmanların kesişim noktasıdır. Fiziksel yapı ile içsel yapı arasında kurulan bu paralellikte, mekân bir “yer” olmaktan çıkar; bir bilinç hâline, bir düşünme biçimine ve bir yaşam formuna dönüşür. Böylece izleyici, yalnızca bakmaz; kendi iç düzenini de sorgulamaya davet edilir.
Bu yaklaşım, klasik mimari estetikten ya da yerleşik formlardan beslenmez. Aksine, bireyin kendi iç dünyasında, kendi ihtiyaçları, korkuları ve arzuları doğrultusunda tasarladığı olası varoluş biçimlerini görünür kılar. Bu formlar tamamlanmış yapılar değildir; geçicidir, kırılgandır ve dönüşüme açıktır. Tıpkı insan gibi: bozulur, iyileşir, yeniden kurulur.

Manifestonun temel varsayımı şudur: Ne mekân ne de kimlik sabittir. Her ikisi de sürekli yeniden yazılan anlatılardır. Bu üretimler, “özgür irade”yi bir sonuç olarak değil, kesintisiz bir süreç olarak ele alır; “yeniden yaratma”yı ise bir ayrıcalık değil, varoluşun zorunlu bir eylemi olarak konumlandırır. Sanat burada bir cevap sunmaz; insanın kendini ve dünyayı yeniden kurma ihtiyacının sürekliliğini hatırlatan yapısal bir düşünme alanı açar.