Yüzeyler Arası Serisi · 2024
SAMED ARDA SELİM“Yüzeyler Arası Serisi”, SAMED ARDA SELİM imzalı, 2024 tarihli, 150x120 cm ölçülerinde bir tuval üzeri akrilik boya çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ARTNOUVA” sergisinde yer aldı. Bu eser şu anda galeride mevcut değil; sanatçının benzer eserleri için galeriye danışabilirsiniz.
Yüzeyler Arası Serisi adlı yapıt, kasvetli ve karanlık bir gökyüzü altında yükselen karmaşık bir yapı kütlesiyle karşılıyor izleyiciyi. Kompozisyonun merkezindeki bu devasa bloklar, sanki üst üste yığılmış konteynerleri andıran farklı dokularda ve renklerde tasarlanmış. Arda Selim, 150x120 cm ölçülerindeki bu tuval üzerinde, mimari formların soğuk geometrisini, ön planda duran figürlerin renkli ve belirsiz dokularıyla karşı karşıya getiriyor. Yapının yüzeyindeki fırça darbeleri, malzemenin eskiyip aşınmış dokusunu vurgularken, pencerelerin simetrik düzeni kütlenin ağırlığını hafifletmeye çalışıyor. İzleyici, esere yaklaştığında gökyüzündeki şimşek çakmasının yarattığı ışığın, zemindeki sarımsı otların üzerine nasıl dağıldığını fark edebilir. Figürler, yapının devasa ölçeği karşısında küçük kalarak, insanın çevresiyle kurduğu mesafeyi ve geçiciliği hatırlatıyor. Tuvalin yüzeyinde renkler, karanlık bir arka plan ile canlı figürler arasında sert bir geçiş yapıyor. Uzaktan bakıldığında bütüncül bir kütle gibi görünen bina, yakından incelendiğinde birbirine tutunmaya çalışan çok sayıda bağımsız parçadan oluşuyor. Eserin yarattığı bu sessiz ve fırtınalı atmosfer, izleyiciyi hem yapının içindeki yaşamı merak etmeye hem de bu düz arazideki yalnızlığın içine çekilmeye davet ediyor.
Yüzeyler Arası Serisi
Yüzeyler Arası Serisi adlı yapıt, kasvetli ve karanlık bir gökyüzü altında yükselen karmaşık bir yapı kütlesiyle karşılıyor izleyiciyi. Kompozisyonun merkezindeki bu devasa bloklar, sanki üst üste yığılmış konteynerleri andıran farklı dokularda ve renklerde tasarlanmış. Arda Selim, 150x120 cm ölçülerindeki bu tuval üzerinde, mimari formların soğuk geometrisini, ön planda duran figürlerin renkli ve belirsiz dokularıyla karşı karşıya getiriyor. Yapının yüzeyindeki fırça darbeleri, malzemenin eskiyip aşınmış dokusunu vurgularken, pencerelerin simetrik düzeni kütlenin ağırlığını hafifletmeye çalışıyor. İzleyici, esere yaklaştığında gökyüzündeki şimşek çakmasının yarattığı ışığın, zemindeki sarımsı otların üzerine nasıl dağıldığını fark edebilir. Figürler, yapının devasa ölçeği karşısında küçük kalarak, insanın çevresiyle kurduğu mesafeyi ve geçiciliği hatırlatıyor. Tuvalin yüzeyinde renkler, karanlık bir arka plan ile canlı figürler arasında sert bir geçiş yapıyor. Uzaktan bakıldığında bütüncül bir kütle gibi görünen bina, yakından incelendiğinde birbirine tutunmaya çalışan çok sayıda bağımsız parçadan oluşuyor. Eserin yarattığı bu sessiz ve fırtınalı atmosfer, izleyiciyi hem yapının içindeki yaşamı merak etmeye hem de bu düz arazideki yalnızlığın içine çekilmeye davet ediyor.
