Ehil

Tuval yüzeyindeki fırça darbelerinin oluşturduğu yoğun doku, ilk bakışta eserin merkezindeki figürün ağırlığını hissettiriyor. Adem Başpınar, 120x90 cm boyutlarındaki bu çalışmada insan bedeni ile mimari kütleyi tek bir formda eritmiş. Figürün omuzlarından yükselen ve arka plana yayılan yapı blokları, yüzeydeki boya katmanlarının yer yer kazınmasıyla derinlik kazanıyor. İzleyici olarak esere yaklaştığınızda, figürün omuzlarında taşıdığı binaların adeta bir kaya parçası gibi bedeniyle bütünleştiğini fark edeceksiniz. Gölgelerin yoğun kullanıldığı bu kompozisyonda, ışık sadece yukarıdaki yapılar üzerinde birikirken figürün alt gövdesi yavaşça zemindeki karanlığa karışıyor. Renk paleti toprağın kahverengi ve koyu kırmızılarından oluşuyor. Bu durum, figürün bir anıt gibi sabit duruşunu destekleyen ağır bir atmosfer kuruyor. Figürün yüzündeki ifadede saklı olan durgunluk, çevresini saran yapıların karmaşasıyla bir tezat oluşturuyor. Fırça izlerinin bıraktığı sert geçişler, eserin yüzeyinde dinamik bir gerilim yaratıyor. Mekânın belirsizliği ve figürün ölçeği, izleyicinin esere olan mesafesini belirleyen temel unsur haline geliyor. Resmin sağ alt köşesindeki boşluk, bu yoğun kütlenin ağırlığını dengeleyen tek nefes alma noktasıdır. Detaylara baktığınızda, mimari formların sadece bir dekor olmadığını, figürün kendi varlığının bir parçası olarak inşa edildiğini görebilirsiniz.