ARDA SELİM

ARDA SELİM (1990), eserleri Galeri Soyut arşivinde yer alan sanatçılardandır. Galeri Soyut sitesinde sanatçının 143 eseri ve 32 sergisi kayıtlı (eserlerin tarih aralığı 2013–2026). Sitedeki eserlerinde en çok görülen teknikler: Tuval üzeri akrilik boya, Tuval üzeri yağlı boya, Tuval üzerine akrilik boya. Eserleri hakkında bilgi ve fiyat için galeriye danışabilirsiniz.

Born in İstanbul in 1990, the artist graduated from Anadolu University, Faculty of Fine Arts, Department of Painting in 2012. In 2018, he completed his master's degree in the Painting Department of the Anadolu University Institute of Fine Arts. Between 2014 and 2015, he studied Printmaking at the Escuela de Arte de Oviedo / Spain within the scope of the Erasmus program. He continues his proficiency in art education at the Düzce University Institute of Fine Arts, Department of Painting. During this process, the artist has held two solo exhibitions in Ankara and Eskişehir, and has participated in numerous group exhibitions held in Paris, Constanta, İstanbul, İzmir, Ankara, and Eskişehir, among others. In addition to these, he has taken part in various workshops organized at home and abroad. The artist continues his work in his studios in İstanbul.

Dönüşüm
Settled life, which has always been at the center of human life, has evolved into the city and urbanization over time. Urbanization increased with the Industrial Revolution, and the organic forms prior to the process of migration to cities have left their place in inorganic forms due to concreting. With this process, different doors have been opened for people in every field. In these intervals, the organic form of man has begun to intertwine with the urban image of inorganic structure. Dönüşüm focuses on the image of man and the city, which is transforming from this organic structure into an inorganic structure. In this transformation process, the architectural structures formed in cities and the urban aesthetics they bring along directly and indirectly affect the urban/aesthetic perceptions of individuals in this context. The artist focuses on the urban culture developed by urban aesthetics in different geographies and the effect of this culture on individuals. He aims to produce a new perception and urban aesthetics by collaging different urban aesthetics.

Sanat Anlayışı

Sanatçının üretimleri, verili olanın sessizce kabul edilmesine karşı geliştirilen bilinçli bir itirazın görsel kayıtlarıdır. Var olan düzenin içinde konumlanmayı değil, o düzeni yeniden düşünmeyi ve gerekirse parçalamayı seçen bireyin, kendi yaşam mitolojisini kurma girişimidir. Burada sanat, bir ifade biçimi olmanın ötesine geçer; insanın kendini anlamlandırma sürecinde başvurduğu temel yapısal araçlardan biri hâline gelir.
Her yapı, her katman ve her form, insanın hayatı boyunca aldığı kararların soyut bir izdüşümüdür. Mekânlar nasıl ki bir plan, bir ihtiyaç ve bir niyet doğrultusunda inşa ediliyorsa; yaşam da seçimlerle, vazgeçişlerle, beklenmedik kırılmalarla ve tesadüflerle şekillenir. Bu nedenle ortaya çıkan formlar, yalnızca mimari ya da plastik düzenlemeler değil; bireyin kendi varoluşunu kurarken geçtiği eşiklerin, durakların ve sapmaların sembolik karşılıklarıdır.
Bu çalışmalar, mekânı durağan bir nesne olarak ele almaz. Mekân, burada bir arketip gibi işlev görür: zihinsel, duygusal ve varoluşsal katmanların kesişim noktasıdır. Fiziksel yapı ile içsel yapı arasında kurulan bu paralellikte, mekân bir “yer” olmaktan çıkar; bir bilinç hâline, bir düşünme biçimine ve bir yaşam formuna dönüşür. Böylece izleyici, yalnızca bakmaz; kendi iç düzenini de sorgulamaya davet edilir.
Bu yaklaşım, klasik mimari estetikten ya da yerleşik formlardan beslenmez. Aksine, bireyin kendi iç dünyasında, kendi ihtiyaçları, korkuları ve arzuları doğrultusunda tasarladığı olası varoluş biçimlerini görünür kılar. Bu formlar tamamlanmış yapılar değildir; geçicidir, kırılgandır ve dönüşüme açıktır. Tıpkı insan gibi: bozulur, iyileşir, yeniden kurulur.

Manifestonun temel varsayımı şudur: Ne mekân ne de kimlik sabittir. Her ikisi de sürekli yeniden yazılan anlatılardır. Bu üretimler, “özgür irade”yi bir sonuç olarak değil, kesintisiz bir süreç olarak ele alır; “yeniden yaratma”yı ise bir ayrıcalık değil, varoluşun zorunlu bir eylemi olarak konumlandırır. Sanat burada bir cevap sunmaz; insanın kendini ve dünyayı yeniden kurma ihtiyacının sürekliliğini hatırlatan yapısal bir düşünme alanı açar.