Gülnar · 2026
SEMA ÖCAL“Gülnar”, SEMA ÖCAL imzalı, 2026 tarihli, 120 cm çap ölçülerinde bir tuval üzeri akrilik boya çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “SEMA ÖCAL” sergisinde yer aldı. Eserin güncel fiyatı bu sayfada belirtilmiştir; satın alma ve rezervasyon Galeri Soyut üzerinden yapılır.
Kırmızı ve pembe tonların hakim olduğu bu çehreler, birbirinin gölgesinde değil, birbirinin içinde var olmaya çalışıyor. 120 cm çapındaki dairesel tuval üzerinde Sema Öcal, iki kadının bakışını aynı düzlemde buluşturuyor. Sol yanda duran figürün elmacık kemiği üzerinde beliren küçük geyik silüetine dikkat edin; bu detay, yüzeydeki dokuyla bütünleşerek bedeni sadece fiziksel bir sınır olmaktan çıkarıyor. Mavi yapraklar ise sadece bir örtü işlevi görmüyor, figürlerin tenine karışarak portreleri doğanın bir parçası kılıyor. Renk kullanımındaki bu karşıtlık, yani sıcak ten tonları ile soğuk yaprak dokularının çarpışması, izleyiciyi iki çehre arasındaki sessiz diyaloğu takip etmeye zorluyor. Fırça darbelerinin yarattığı grafik netlik, yüz hatlarının gerçekçi ifadesiyle birleştiğinde ortaya tek bir bedene sığmayan bir kimlik arayışı çıkıyor. Daire formunun yarattığı kuşatılmışlık hissi, izleyiciyi esere yaklaştıkça sınırların nerede başlayıp nerede bittiğini sorgulamaya itiyor. Bakışlar arasındaki bu değişim, bir yüzün diğerine aktardığı sessiz bir miras gibi kurgulanmış. Eserin karşısında dururken, iki farklı yüzün tek bir kompozisyonda nasıl eridiğini ve bitkisel formların bu birleşmeyi nasıl desteklediğini gözlemlemek, benliğin tek bir çehreye sığamayacağını fark etmenizi sağlıyor.
Gülnar
Kırmızı ve pembe tonların hakim olduğu bu çehreler, birbirinin gölgesinde değil, birbirinin içinde var olmaya çalışıyor. 120 cm çapındaki dairesel tuval üzerinde Sema Öcal, iki kadının bakışını aynı düzlemde buluşturuyor. Sol yanda duran figürün elmacık kemiği üzerinde beliren küçük geyik silüetine dikkat edin; bu detay, yüzeydeki dokuyla bütünleşerek bedeni sadece fiziksel bir sınır olmaktan çıkarıyor. Mavi yapraklar ise sadece bir örtü işlevi görmüyor, figürlerin tenine karışarak portreleri doğanın bir parçası kılıyor. Renk kullanımındaki bu karşıtlık, yani sıcak ten tonları ile soğuk yaprak dokularının çarpışması, izleyiciyi iki çehre arasındaki sessiz diyaloğu takip etmeye zorluyor. Fırça darbelerinin yarattığı grafik netlik, yüz hatlarının gerçekçi ifadesiyle birleştiğinde ortaya tek bir bedene sığmayan bir kimlik arayışı çıkıyor. Daire formunun yarattığı kuşatılmışlık hissi, izleyiciyi esere yaklaştıkça sınırların nerede başlayıp nerede bittiğini sorgulamaya itiyor. Bakışlar arasındaki bu değişim, bir yüzün diğerine aktardığı sessiz bir miras gibi kurgulanmış. Eserin karşısında dururken, iki farklı yüzün tek bir kompozisyonda nasıl eridiğini ve bitkisel formların bu birleşmeyi nasıl desteklediğini gözlemlemek, benliğin tek bir çehreye sığamayacağını fark etmenizi sağlıyor.
