Devinim · 2009
NECMETTİN ÖZLÜ“Devinim”, NECMETTİN ÖZLÜ imzalı, 2009 tarihli, 200x200 cm ölçülerinde bir tuval üzeri yağlı boya çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “NECMETTİN ÖZLÜ” sergisinde yer aldı. Bu eser şu anda galeride mevcut değil; sanatçının benzer eserleri için galeriye danışabilirsiniz.
Necmettin Özlü'nün "Devinim" adlı eseri, koyu çivit mavisinden göksel mavilere uzanan güçlü bir renk paletiyle izleyiciyi içine çekerken, arka plandaki lavanta ve soluk yeşillerle uhrevi bir atmosfer yaratır. Boyanın değişken dokusu, pürüzsüz geçişlerle yoğun, impasto benzeri katmanları bir araya getirerek hem akışkanlığı hem de içsel gerilimi vurgular. Kompozisyona ustaca yerleştirilmiş insan figürleri ve profilleri, dönen mavi kütlelerin içinden belirip kaybolur, klasik büstleri anımsatan yüzlerle geçicilik ve dönüşüm temalarını işler. Eserin genel dinamizmi, kıvrımlı ve genişleyen formlarla "devinim" adını haklı çıkarır; merkezi bir girdap, gözü derinliklere çekerken, pozitif ve negatif alanların etkileşimi sürekli bir dönüşüm hissi uyandırır. Bu yaklaşım, sergideki "Figür", "Kompozisyon" ve "Oturan İkona" gibi diğer eserlerle form, kimlik ve bunların soyut çerçevelerdeki çözülme veya yeniden oluşumuna dair sürekli bir diyaloğu işaret eder.
Devinim
Necmettin Özlü'nün "Devinim" adlı eseri, koyu çivit mavisinden göksel mavilere uzanan güçlü bir renk paletiyle izleyiciyi içine çekerken, arka plandaki lavanta ve soluk yeşillerle uhrevi bir atmosfer yaratır. Boyanın değişken dokusu, pürüzsüz geçişlerle yoğun, impasto benzeri katmanları bir araya getirerek hem akışkanlığı hem de içsel gerilimi vurgular. Kompozisyona ustaca yerleştirilmiş insan figürleri ve profilleri, dönen mavi kütlelerin içinden belirip kaybolur, klasik büstleri anımsatan yüzlerle geçicilik ve dönüşüm temalarını işler. Eserin genel dinamizmi, kıvrımlı ve genişleyen formlarla "devinim" adını haklı çıkarır; merkezi bir girdap, gözü derinliklere çekerken, pozitif ve negatif alanların etkileşimi sürekli bir dönüşüm hissi uyandırır. Bu yaklaşım, sergideki "Figür", "Kompozisyon" ve "Oturan İkona" gibi diğer eserlerle form, kimlik ve bunların soyut çerçevelerdeki çözülme veya yeniden oluşumuna dair sürekli bir diyaloğu işaret eder.
