Çınar · 2026
SEMA ÖCAL“Çınar”, SEMA ÖCAL imzalı, 2026 tarihli, 120 cm çap ölçülerinde bir tuval üzeri akrilik boya çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “SEMA ÖCAL” sergisinde yer aldı. Eserin güncel fiyatı bu sayfada belirtilmiştir; satın alma ve rezervasyon Galeri Soyut üzerinden yapılır.
Dairesel bir yüzeyin sınırları içinde beliren bu iki portre, izleyiciye tek bir kimliğin ötesine geçme çağrısı yapıyor. 120 cm çapındaki çalışma, merkezdeki figürlerin yüz hatlarını soğuk maviler ve canlı pembelerin keskin geçişleriyle birleştiriyor. Bakışlar, tuvalin dairesel formuna uygun bir odakla doğrudan karşıya sabitlenirken, cildin üzerinde beliren yaprak desenleri bir süsleme değil, adeta bedenin dokusuyla bütünleşmiş birer katman olarak öne çıkıyor. İki figür arasında konumlanan geyik silüeti ise bu iki bedeni birleştiren sessiz bir aracı rolü üstleniyor. Yüzeydeki akrilik boya kullanımı, figürlerin gerçekçi detaylarını düz renk alanlarıyla dengeleyen grafik bir dil yaratıyor. Boya tabakası, figürlerin teni ile çevreleyen yapraklar arasındaki mesafeyi silerek izleyiciyi birbiri içine akan formları takip etmeye yönlendiriyor. Eserin karşısında durduğunuzda, yüzeydeki boya izlerinin derinliği göz renklerinde ve geyiğin duruşunda somutlaşıyor. Bu dairesel kurgu, benliğin sınırlarını korumak yerine onu doğayla ve diğer varlıklarla sürekli bir değişim haline sokuyor. İzleyici olarak bu döngüsel düzleme yaklaştığınızda, iki ayrı çehrenin aslında aynı hikâyenin farklı yansımaları olduğunu fark ediyorsunuz. Bakışın yönü ve yaprakların dağılımı, kompozisyonun içindeki hareketliliği destekleyerek durgun bir portre algısını kırıyor ve izleyiciyi figürlerle beraber zamanın içinde bir yolculuğa çıkarıyor.
Çınar
Dairesel bir yüzeyin sınırları içinde beliren bu iki portre, izleyiciye tek bir kimliğin ötesine geçme çağrısı yapıyor. 120 cm çapındaki çalışma, merkezdeki figürlerin yüz hatlarını soğuk maviler ve canlı pembelerin keskin geçişleriyle birleştiriyor. Bakışlar, tuvalin dairesel formuna uygun bir odakla doğrudan karşıya sabitlenirken, cildin üzerinde beliren yaprak desenleri bir süsleme değil, adeta bedenin dokusuyla bütünleşmiş birer katman olarak öne çıkıyor. İki figür arasında konumlanan geyik silüeti ise bu iki bedeni birleştiren sessiz bir aracı rolü üstleniyor. Yüzeydeki akrilik boya kullanımı, figürlerin gerçekçi detaylarını düz renk alanlarıyla dengeleyen grafik bir dil yaratıyor. Boya tabakası, figürlerin teni ile çevreleyen yapraklar arasındaki mesafeyi silerek izleyiciyi birbiri içine akan formları takip etmeye yönlendiriyor. Eserin karşısında durduğunuzda, yüzeydeki boya izlerinin derinliği göz renklerinde ve geyiğin duruşunda somutlaşıyor. Bu dairesel kurgu, benliğin sınırlarını korumak yerine onu doğayla ve diğer varlıklarla sürekli bir değişim haline sokuyor. İzleyici olarak bu döngüsel düzleme yaklaştığınızda, iki ayrı çehrenin aslında aynı hikâyenin farklı yansımaları olduğunu fark ediyorsunuz. Bakışın yönü ve yaprakların dağılımı, kompozisyonun içindeki hareketliliği destekleyerek durgun bir portre algısını kırıyor ve izleyiciyi figürlerle beraber zamanın içinde bir yolculuğa çıkarıyor.
