İsimsiz · 1992

İsimsiz

Koyu yeşil bir arka planın ortasına yerleştirilmiş, minyatür geleneğini anımsatan sahne düzeni, bakışınızı doğrudan çok figürlü bir gösteriye çekiyor. Nuri Abaç, 70x85 ölçülerindeki bu kompozisyonunda, perspektif derinliğini bilinçli olarak reddederek figürleri sahne perdesinin önünde birbirine komşu, istiflenmiş bir yapıda kurguluyor. Resmin bütününe hakim olan beyaz ve krem tonlarındaki mimari detaylar, yüzeyde nakışsı bir doku oluşturarak figürlerin üzerindeki renkli kıyafetleri öne çıkarıyor. Müzisyenlerin ve seyircilerin bir arada olduğu bu alanda, figürlerin profilden resmedilen yüzleri ve eklemli duruşları, geleneksel gölge oyunlarının görsel dilini yansıtıyor. Boyanın yüzeyde bıraktığı hafif dokulu izler, eserin masalsı atmosferini desteklerken, alt kısımda yer alan yarımay formundaki zemin, bütün sahneyi doğadan kopararak yapay bir kurgu olduğunu vurguluyor. Gözünüzü merkeze, yani ayakta duran solist figürüne çevirdiğinizde, sanatçının nesneleri gerçekçi oranların dışında, dekoratif bir denge içinde nasıl yeniden yapılandırdığını görebilirsiniz.