isimsiz · 1988
NURİ ABAÇBu isimsiz eser, NURİ ABAÇ imzalı, 1988 tarihli, 50x50 cm ölçülerinde bir tuval üzeri yağlı boya çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ARALIK SEÇKİSİ” sergisinde yer aldı. Bu eserin fiyatı sitede yayımlanmıyor; fiyat bilgisi için galeriye danışabilirsiniz.
Düz bir zemin üzerine kurgulanan bu 50x50 eser, gündelik bir karşılaşmayı masalsı bir anlatımla buluşturuyor. Arka plandaki dairesel form, mavi ve beyazın dengeli geçişleriyle bir havuz veya gölet etkisini güçlendirirken, merkezdeki büyük çiçek buketi tüm kompozisyona dikey bir hareket katıyor. Yaklaştığımızda, yüzeydeki boyanın yoğun dokulu ve yer yer kazınmış hissi veren katmanlarını fark ediyoruz. Özellikle masa etrafındaki figürlerin kıyafetlerindeki tarama çizgileri, fırçanın yüzey üzerinde bıraktığı ritmik izleri belirginleştiriyor. Sağ alt köşede yer alan siyah kedi ile yanındaki figürlerin keskin hatları, tuval üzerindeki pütürlü dokuyla kontrast oluşturarak figürleri öne çıkarıyor. Geri çekildiğimizde, tüm öğelerin tek bir sahne içerisinde istiflendiği bu kurgu, gerçekliğin ötesinde düşsel bir derinlik kazanıyor. Mekân algısını önemsemeyen yüzeyci yaklaşım, figürlerin ve nesnelerin birbirine eklemlendiği durağan bir anı ölümsüzleştiriyor.
isimsiz
Düz bir zemin üzerine kurgulanan bu 50x50 eser, gündelik bir karşılaşmayı masalsı bir anlatımla buluşturuyor. Arka plandaki dairesel form, mavi ve beyazın dengeli geçişleriyle bir havuz veya gölet etkisini güçlendirirken, merkezdeki büyük çiçek buketi tüm kompozisyona dikey bir hareket katıyor. Yaklaştığımızda, yüzeydeki boyanın yoğun dokulu ve yer yer kazınmış hissi veren katmanlarını fark ediyoruz. Özellikle masa etrafındaki figürlerin kıyafetlerindeki tarama çizgileri, fırçanın yüzey üzerinde bıraktığı ritmik izleri belirginleştiriyor. Sağ alt köşede yer alan siyah kedi ile yanındaki figürlerin keskin hatları, tuval üzerindeki pütürlü dokuyla kontrast oluşturarak figürleri öne çıkarıyor. Geri çekildiğimizde, tüm öğelerin tek bir sahne içerisinde istiflendiği bu kurgu, gerçekliğin ötesinde düşsel bir derinlik kazanıyor. Mekân algısını önemsemeyen yüzeyci yaklaşım, figürlerin ve nesnelerin birbirine eklemlendiği durağan bir anı ölümsüzleştiriyor.
