Trio · 2016
ADNAN TURANİ“Trio”, ADNAN TURANİ imzalı, 2016 tarihli, 100x100 cm ölçülerinde bir tuval üzeri yağlı boya çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ADNAN TURANİ” sergisinde yer aldı. Bu eserin fiyatı sitede yayımlanmıyor; fiyat bilgisi için galeriye danışabilirsiniz.
ADNAN TURANİ imzalı Trio, üç müzisyeni bir araya getiren ritmik bir kurguya sahip. Tuvalin ortasına yerleşen figürler, 100x100 cm boyutlarındaki yüzeyde birbirini tamamlayan bir döngü oluşturuyor. Sanatçı, figürlerin hatlarını kalın ve kararlı çizgilerle belirleyerek formlara hacim kazandırıyor. Müzisyenlerin giydiği kırmızı elbiseler, kompozisyonun bütününe yayılan mavi tonlarla kurulan kontrast sayesinde öne çıkıyor. Fırça darbeleri, figürlerin bedenlerinde ve arka planda belirgin bir doku bırakıyor. Bu doku, esere durağanlıktan uzak, hareketli bir nitelik kazandırıyor. Özellikle çello ve kemanların gövdeleri ile ellerin duruşu, sanatçının ritmi renkle ifade etme çabasını gösteriyor. Figürlerin yüzleri detaylandırılmamış, bunun yerine duruşlarına ve enstrümanlarla kurdukları ilişkiye odaklanılmış. Nota sehpalarının beyazlığı, sahnedeki dengeyi koruyan bir odak noktası gibi davranıyor. Boya tabakası, yer yer tuvalin dokusunu gösterecek kadar geçirgen, yer yer ise yoğun bir şekilde sürülmüş. İzleyici, sanatçının bu yüzey üzerindeki jestlerini takip ettiğinde müziğin sesini değil ama yarattığı görsel titreşimi hissediyor. Eser, müzikal bir anı sabitlemek yerine, o anın içinde barındırdığı duygusal enerjiyi renklerin ve lekelerin diliyle yeniden inşa ediyor.
Trio
ADNAN TURANİ imzalı Trio, üç müzisyeni bir araya getiren ritmik bir kurguya sahip. Tuvalin ortasına yerleşen figürler, 100x100 cm boyutlarındaki yüzeyde birbirini tamamlayan bir döngü oluşturuyor. Sanatçı, figürlerin hatlarını kalın ve kararlı çizgilerle belirleyerek formlara hacim kazandırıyor. Müzisyenlerin giydiği kırmızı elbiseler, kompozisyonun bütününe yayılan mavi tonlarla kurulan kontrast sayesinde öne çıkıyor. Fırça darbeleri, figürlerin bedenlerinde ve arka planda belirgin bir doku bırakıyor. Bu doku, esere durağanlıktan uzak, hareketli bir nitelik kazandırıyor. Özellikle çello ve kemanların gövdeleri ile ellerin duruşu, sanatçının ritmi renkle ifade etme çabasını gösteriyor. Figürlerin yüzleri detaylandırılmamış, bunun yerine duruşlarına ve enstrümanlarla kurdukları ilişkiye odaklanılmış. Nota sehpalarının beyazlığı, sahnedeki dengeyi koruyan bir odak noktası gibi davranıyor. Boya tabakası, yer yer tuvalin dokusunu gösterecek kadar geçirgen, yer yer ise yoğun bir şekilde sürülmüş. İzleyici, sanatçının bu yüzey üzerindeki jestlerini takip ettiğinde müziğin sesini değil ama yarattığı görsel titreşimi hissediyor. Eser, müzikal bir anı sabitlemek yerine, o anın içinde barındırdığı duygusal enerjiyi renklerin ve lekelerin diliyle yeniden inşa ediyor.
