Soyut kompozisyon · 2001
ADNAN TURANİ“Soyut kompozisyon”, ADNAN TURANİ imzalı, 2001 tarihli, 115x125 cm ölçülerinde bir tuval üzeri yağlı boya çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ADNAN TURANİ” sergisinde yer aldı. Bu eser şu anda galeride mevcut değil; sanatçının benzer eserleri için galeriye danışabilirsiniz.
Canlı bir fuşya zemin, tuvalin merkezine yerleşen koyu mor ve siyah lekelerin yarattığı yoğunlukla dengeleniyor. 115x125 cm boyutlarındaki bu çalışma, izleyiciyi yüzeyindeki katmanlı boya dokusunu incelemeye davet ediyor. Zemindeki düz renk, dikey ve yataksal hareketlerle kesiliyor; bu siyah hatlar adeta kendi içinde bir yazıya veya ritmik bir notasyona dönüşüyor. Yüzeyin ortasında biriken koyu lekeler, fırçanın izlerini taşıyan kalın bir doku katmanıyla biçimleniyor. Bu kompozisyon, bakışı merkeze doğru çeken bir ağırlık oluştururken, dış kenarlardaki açık mavi çerçeveleme etkisi ise resmin içindeki enerjiyi bir sınır içinde tutmayı deniyor. Boyanın akışkanlığı yerine, fırçanın ham ve kararlı müdahalelerinin öne çıktığını görüyoruz. İnce sarmal çizgilerin, geniş boya blokları arasında adeta bir nefes boşluğu açtığı bu kurgu, hem durağan hem de hareketli bir yapı sunuyor. Eserin karşısında durduğunuzda, fırça darbelerinin üst üste bindiği noktalardaki renk geçişlerine yakından bakmanızı öneririm; çünkü orada, boyanın kuruma ve katmanlaşma süreci, yüzeyi pürüzsüz bir alandan çok, bir izler bütününe dönüştürüyor. Görsel dil, bilinen bir formu tanımlamaktan ziyade, bu formun zihindeki yansımasını boya ve çizginin etkileşimiyle yeniden inşa ediyor.
Soyut kompozisyon
Canlı bir fuşya zemin, tuvalin merkezine yerleşen koyu mor ve siyah lekelerin yarattığı yoğunlukla dengeleniyor. 115x125 cm boyutlarındaki bu çalışma, izleyiciyi yüzeyindeki katmanlı boya dokusunu incelemeye davet ediyor. Zemindeki düz renk, dikey ve yataksal hareketlerle kesiliyor; bu siyah hatlar adeta kendi içinde bir yazıya veya ritmik bir notasyona dönüşüyor. Yüzeyin ortasında biriken koyu lekeler, fırçanın izlerini taşıyan kalın bir doku katmanıyla biçimleniyor. Bu kompozisyon, bakışı merkeze doğru çeken bir ağırlık oluştururken, dış kenarlardaki açık mavi çerçeveleme etkisi ise resmin içindeki enerjiyi bir sınır içinde tutmayı deniyor. Boyanın akışkanlığı yerine, fırçanın ham ve kararlı müdahalelerinin öne çıktığını görüyoruz. İnce sarmal çizgilerin, geniş boya blokları arasında adeta bir nefes boşluğu açtığı bu kurgu, hem durağan hem de hareketli bir yapı sunuyor. Eserin karşısında durduğunuzda, fırça darbelerinin üst üste bindiği noktalardaki renk geçişlerine yakından bakmanızı öneririm; çünkü orada, boyanın kuruma ve katmanlaşma süreci, yüzeyi pürüzsüz bir alandan çok, bir izler bütününe dönüştürüyor. Görsel dil, bilinen bir formu tanımlamaktan ziyade, bu formun zihindeki yansımasını boya ve çizginin etkileşimiyle yeniden inşa ediyor.
