Distopik evrenin köhne kule · 2025
MELİH ŞENTÜRK“Distopik evrenin köhne kule”, MELİH ŞENTÜRK imzalı, 2025 tarihli, 100x45x35 cm ölçülerinde bir atık malzeme, akrilik boya çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ARTANKARA 2026” sergisinde yer aldı. Bu eser şu anda galeride mevcut değil; sanatçının benzer eserleri için galeriye danışabilirsiniz.
Melih Şentürk'ün "Distopik evrenin köhne kule" adlı eseri, atık malzemelerin katmanlı ve karmaşık bir asamblajıdır. Eserin renk paleti, paslanmış metallerin kahverengi ve turuncu tonları, kirli griler, yıpranmış siyahlar ve yer yer görünen soluk yosun yeşilleri ile bir çürüme ve terk edilmişlik atmosferi yaratır. Dokusal zenginlik, pürüzlü metal yüzeyler, sarkıt zincirlerin hafifliği, ahşap parçaların yıpranmışlığı ve organik yosunların yumuşaklığı arasında dramatik bir karşıtlık sunar. Kompozisyon, organik bir ağaç gövdesinden yükselen, dikey olarak istiflenmiş, kaotik ama dengeli bir mimariyi andıran bir figür sergiler; her bir parça, işlevini yitirmiş olsa da yeni bir varoluşsal formun yapı taşı haline gelmiştir. Bu detay yoğunluğu, eserin "İzbe" ve "Ati" gibi aynı sergideki diğer parçalarla kurduğu diyalogda, maddesel dünyanın kaçınılmaz döngüsünü ve terk edilmişliğin estetiğini vurgular.
Distopik evrenin köhne kule
Melih Şentürk'ün "Distopik evrenin köhne kule" adlı eseri, atık malzemelerin katmanlı ve karmaşık bir asamblajıdır. Eserin renk paleti, paslanmış metallerin kahverengi ve turuncu tonları, kirli griler, yıpranmış siyahlar ve yer yer görünen soluk yosun yeşilleri ile bir çürüme ve terk edilmişlik atmosferi yaratır. Dokusal zenginlik, pürüzlü metal yüzeyler, sarkıt zincirlerin hafifliği, ahşap parçaların yıpranmışlığı ve organik yosunların yumuşaklığı arasında dramatik bir karşıtlık sunar. Kompozisyon, organik bir ağaç gövdesinden yükselen, dikey olarak istiflenmiş, kaotik ama dengeli bir mimariyi andıran bir figür sergiler; her bir parça, işlevini yitirmiş olsa da yeni bir varoluşsal formun yapı taşı haline gelmiştir. Bu detay yoğunluğu, eserin "İzbe" ve "Ati" gibi aynı sergideki diğer parçalarla kurduğu diyalogda, maddesel dünyanın kaçınılmaz döngüsünü ve terk edilmişliğin estetiğini vurgular.
