Mühürlenmiş Zamanlar · 2022
NURETTİN AKKAYA“Mühürlenmiş Zamanlar”, NURETTİN AKKAYA imzalı, 2022 tarihli, 130x65 cm ölçülerinde bir tuval üzeri yağlı boya çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ARTANKARA 2022” sergisinde yer aldı. Bu eser şu anda galeride mevcut değil; sanatçının benzer eserleri için galeriye danışabilirsiniz.
Tuvalin yüzeyinde birbirine yaslanan iki müzisyen figürü, hareketin getirdiği bir yoğunlukla yer alıyor. Mavi ve kırmızının baskın olduğu lekeler, figürlerin formunu oluştururken renkler tuval üzerinde akışkan bir ritimle birleşiyor. 130x65 cm ölçülerindeki bu eserin kenarlarında uzanan ince yazı dokuları, kompozisyona bir tür günlük sayfasına benzer derinlik katıyor. Sanatçı, fırça darbelerinin ucundan sızan boya damlalarıyla resmin durağanlığını bozarak müziğin sürekliliğine işaret ediyor. Gözünüzü merkeze, keman çalan figürün başını hafifçe geriye atışına çevirdiğinizde, sanatçının deforme ettiği hatların aslında nasıl bir ifade gücü taşıdığını fark edebilirsiniz. Figürlerin çevresindeki beyaz boşluklar, sahnedeki atmosferi desteklerken aynı zamanda karakterleri izole ediyor. Resmin katmanlı yapısı, yaklaştıkça yüzeydeki boya yoğunluğunu ve mürekkep benzeri çizgilerin ritmik akışını daha yakından görmenizi sağlıyor. İzleyici olarak bu sahneye baktığınızda, sadece renkli bir yüzey değil, müziğin tınısını kendi çizgileriyle yeniden inşa eden bir kurgunun parçası oluyorsunuz. Figürlerin birbirine değen gövdeleri, renk geçişleri ve arka planda adeta bir mühür gibi beliren metinler, kompozisyonun hem duygusal hem de görsel dengesini oluşturuyor.
Mühürlenmiş Zamanlar
Tuvalin yüzeyinde birbirine yaslanan iki müzisyen figürü, hareketin getirdiği bir yoğunlukla yer alıyor. Mavi ve kırmızının baskın olduğu lekeler, figürlerin formunu oluştururken renkler tuval üzerinde akışkan bir ritimle birleşiyor. 130x65 cm ölçülerindeki bu eserin kenarlarında uzanan ince yazı dokuları, kompozisyona bir tür günlük sayfasına benzer derinlik katıyor. Sanatçı, fırça darbelerinin ucundan sızan boya damlalarıyla resmin durağanlığını bozarak müziğin sürekliliğine işaret ediyor. Gözünüzü merkeze, keman çalan figürün başını hafifçe geriye atışına çevirdiğinizde, sanatçının deforme ettiği hatların aslında nasıl bir ifade gücü taşıdığını fark edebilirsiniz. Figürlerin çevresindeki beyaz boşluklar, sahnedeki atmosferi desteklerken aynı zamanda karakterleri izole ediyor. Resmin katmanlı yapısı, yaklaştıkça yüzeydeki boya yoğunluğunu ve mürekkep benzeri çizgilerin ritmik akışını daha yakından görmenizi sağlıyor. İzleyici olarak bu sahneye baktığınızda, sadece renkli bir yüzey değil, müziğin tınısını kendi çizgileriyle yeniden inşa eden bir kurgunun parçası oluyorsunuz. Figürlerin birbirine değen gövdeleri, renk geçişleri ve arka planda adeta bir mühür gibi beliren metinler, kompozisyonun hem duygusal hem de görsel dengesini oluşturuyor.
