Elepis mi · 2026
ZEKİYE AKALIN“Elepis mi”, ZEKİYE AKALIN imzalı, 2026 tarihli, 60x60 cm ölçülerinde bir tuval üzeri karışık teknik çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ARTNOUVA” sergisinde yer aldı. Bu eser şu anda galeride mevcut değil; sanatçının benzer eserleri için galeriye danışabilirsiniz.
Koyu kırmızı bir örtünün içinden süzülen iki yüz, ışığı neredeyse sadece kendi tenlerinde topluyor. 60x60 cm ölçülerindeki bu kare kompozisyon, bir yaşlılık ve gençlik karşılaşmasını tek bir karanlık düzlemde sabitliyor. Yaklaştığımızda, merkezdeki genç kadının göz çevrelerine dağılan canlı kırmızılığın, burnunun üzerine oturan lekeli dokuyla bütünleştiğini görüyoruz. Üst orta bölgede, saçların arasına yerleştirilmiş kuş yuvası ve içindeki küçük figürler, ince fırça darbeleriyle işlenmiş. Sağ alt köşeye indiğimizde, genç kadının omuz hizasında uzanan dantel dokusunun tuvalin pürüzsüz boya tabakasıyla yarattığı kontrast dikkat çekiyor. Sol bölgede ise yaşlı figürün beyaz başörtüsünün kıvrımları, ışığın azaldığı yerlerde siyaha gömülüyor. Bütüne döndüğümüzde, Elepis mi adının çağrıştırdığı belirsizlik, figürlerin birbirinden kopuk bakışlarında karşılık buluyor. Figürler, siyah zeminle aralarındaki sınırları yitirerek boşlukta asılı duruyor.
Elepis mi
Koyu kırmızı bir örtünün içinden süzülen iki yüz, ışığı neredeyse sadece kendi tenlerinde topluyor. 60x60 cm ölçülerindeki bu kare kompozisyon, bir yaşlılık ve gençlik karşılaşmasını tek bir karanlık düzlemde sabitliyor. Yaklaştığımızda, merkezdeki genç kadının göz çevrelerine dağılan canlı kırmızılığın, burnunun üzerine oturan lekeli dokuyla bütünleştiğini görüyoruz. Üst orta bölgede, saçların arasına yerleştirilmiş kuş yuvası ve içindeki küçük figürler, ince fırça darbeleriyle işlenmiş. Sağ alt köşeye indiğimizde, genç kadının omuz hizasında uzanan dantel dokusunun tuvalin pürüzsüz boya tabakasıyla yarattığı kontrast dikkat çekiyor. Sol bölgede ise yaşlı figürün beyaz başörtüsünün kıvrımları, ışığın azaldığı yerlerde siyaha gömülüyor. Bütüne döndüğümüzde, Elepis mi adının çağrıştırdığı belirsizlik, figürlerin birbirinden kopuk bakışlarında karşılık buluyor. Figürler, siyah zeminle aralarındaki sınırları yitirerek boşlukta asılı duruyor.
