Karadeniz, Mavro Tahalasa · 2026
ZEKİYE AKALIN“Karadeniz, Mavro Tahalasa”, ZEKİYE AKALIN imzalı, 2026 tarihli, 120x100 cm ölçülerinde bir tuval üzeri karışık teknik çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ARTNOUVA” sergisinde yer aldı. Eserin güncel fiyatı bu sayfada belirtilmiştir; satın alma ve rezervasyon Galeri Soyut üzerinden yapılır.
Koyu bordo bir gökyüzü ve altın sarısı başakların oluşturduğu tezat, merkezdeki kadın figürünü keskin bir şekilde öne çıkarıyor. 120x100 cm ölçeğindeki bu çalışma, izleyiciyi figürün hüzünlü bakışlarıyla doğrudan bir göz temasına davet ediyor. Yüzeye yaklaşınca figürün omuzlarında ve koyu renkli kıyafetindeki desenlerin, ışık ve gölge geçişleriyle nasıl ince bir işçilikle belirlendiğini görüyoruz. Özellikle kadının yüzündeki soluk ten rengi ile burun ve dudak bölgesindeki hafif kızıllık, fırça darbelerinin yumuşak geçişini ele veriyor. Sağ alt bölümde parmakların tuttuğu kırmızı gelinciklere baktığımızda, boya katmanlarının yüzeyde yarattığı derinliği fark etmek mümkün. Geri çekildiğimizde, uçuşan kelebeklerin ve gökyüzündeki dolunayın, kompozisyonun durağanlığını bozarak figüre masalsı bir hareket kattığını anlıyoruz. Eser, gerçek ve düş arasındaki o ince çizgide, izleyiciyi kendi sessizliğinde baş başa bırakıyor.
Karadeniz, Mavro Tahalasa
Koyu bordo bir gökyüzü ve altın sarısı başakların oluşturduğu tezat, merkezdeki kadın figürünü keskin bir şekilde öne çıkarıyor. 120x100 cm ölçeğindeki bu çalışma, izleyiciyi figürün hüzünlü bakışlarıyla doğrudan bir göz temasına davet ediyor. Yüzeye yaklaşınca figürün omuzlarında ve koyu renkli kıyafetindeki desenlerin, ışık ve gölge geçişleriyle nasıl ince bir işçilikle belirlendiğini görüyoruz. Özellikle kadının yüzündeki soluk ten rengi ile burun ve dudak bölgesindeki hafif kızıllık, fırça darbelerinin yumuşak geçişini ele veriyor. Sağ alt bölümde parmakların tuttuğu kırmızı gelinciklere baktığımızda, boya katmanlarının yüzeyde yarattığı derinliği fark etmek mümkün. Geri çekildiğimizde, uçuşan kelebeklerin ve gökyüzündeki dolunayın, kompozisyonun durağanlığını bozarak figüre masalsı bir hareket kattığını anlıyoruz. Eser, gerçek ve düş arasındaki o ince çizgide, izleyiciyi kendi sessizliğinde baş başa bırakıyor.
