Çapacılar · 1956
İBRAHİM BALABAN“Çapacılar”, İBRAHİM BALABAN imzalı, 1956 tarihli, 50x70 cm ölçülerinde bir mukavva üzeri yağlı boya + mdf'ye marufle çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ARALIK SEÇKİSİ” sergisinde yer aldı. Bu eserin fiyatı sitede yayımlanmıyor; fiyat bilgisi için galeriye danışabilirsiniz.
Mukavva üzerine uygulanan boyanın yüzeydeki dokusu, 50x70 cm ölçülerindeki bu eserde figürlerin fiziksel ağırlığını vurgulayan bir zemin oluşturuyor. Resmin bütününe yayılan sarı tonlar, figürlerin üzerindeki dikey ve yatay çapraz hareketlerle birleşerek toprağın bereketiyle insan emeğini tek bir düzlemde buluşturuyor. Ön planda toprağa tutunan eller ve bacak kaslarındaki gerginlik, çapa hareketinin sürekliliğini yansıtan belirgin konturlarla destekleniyor. Figürlerin birbirini takip eden ritmik duruşları, kompozisyonun derinliğine katman kazandırıyor. Keskin ışık kullanımı, karakterlerin yüz hatlarını ve kıyafetlerindeki kıvrımları sertleştirerek onların bedensel çabasını görünür kılıyor. Arka planda uzanan tarlanın düz çizgileri, figürlerin eğik gövdeleriyle karşıtlık oluştururken, her bir figürün yönelimi gözü resmin merkezinden dışına doğru çekiyor. Boya katmanlarının yüzeyde bıraktığı o yoğun iz, figürlerin toprağa olan bağlılığını hatırlatırken kompozisyonun bütünü bu çabanın durağan değil, aksine sürekli bir devinim halinde olduğunu anlatıyor.
Çapacılar
Mukavva üzerine uygulanan boyanın yüzeydeki dokusu, 50x70 cm ölçülerindeki bu eserde figürlerin fiziksel ağırlığını vurgulayan bir zemin oluşturuyor. Resmin bütününe yayılan sarı tonlar, figürlerin üzerindeki dikey ve yatay çapraz hareketlerle birleşerek toprağın bereketiyle insan emeğini tek bir düzlemde buluşturuyor. Ön planda toprağa tutunan eller ve bacak kaslarındaki gerginlik, çapa hareketinin sürekliliğini yansıtan belirgin konturlarla destekleniyor. Figürlerin birbirini takip eden ritmik duruşları, kompozisyonun derinliğine katman kazandırıyor. Keskin ışık kullanımı, karakterlerin yüz hatlarını ve kıyafetlerindeki kıvrımları sertleştirerek onların bedensel çabasını görünür kılıyor. Arka planda uzanan tarlanın düz çizgileri, figürlerin eğik gövdeleriyle karşıtlık oluştururken, her bir figürün yönelimi gözü resmin merkezinden dışına doğru çekiyor. Boya katmanlarının yüzeyde bıraktığı o yoğun iz, figürlerin toprağa olan bağlılığını hatırlatırken kompozisyonun bütünü bu çabanın durağan değil, aksine sürekli bir devinim halinde olduğunu anlatıyor.
