isimsiz · 2018

isimsiz

Koyu lacivert bir ufuk çizgisine doğru ilerleyen figürler, mekânsızlığın yarattığı ağır bir sessizliği taşır. İbrahim Balaban bu dijital baskı çalışmasında, kucaklarında taşıdıkları çocuklarla yürüyen iki kadını merkeze alır. İzleyici, ilk bakışta kadınların ayaklarının bastığı taşlı zeminin detayına odaklanır; burada her bir taş, baskı tekniğinin pürüzsüz yüzeyi üzerinde minik lekeler halinde belirginleşerek zemini dokulu bir hale getirir. Figürlerin üzerindeki kıyafetlerin katlanma noktalarında kullanılan ton geçişleri, formlara hacim kazandırır. Kadınların çocukları kavrayışındaki sert ve korumacı jestler, kolların ve ellerin kıvrımlarında net bir şekilde okunur. Figürlerin yüzlerinde ise ortak bir yorgunluk ifadesi gizlidir. Gökyüzündeki koyu mavi renk, yerdeki taşların tonlarıyla birleşerek sahneye hüzünlü bir derinlik katar. Sanatçı, 70x50 ölçülerindeki bu çalışmasında, hem figürlerin gövdelerini hem de arka planı benzer bir renk paletiyle örerek, hareket halindeki bu insanların sanki o sonsuz boşluğun bir parçasıymış gibi görünmelerini sağlar.