son · 2008
ALİ RAŞİT KARAKILIÇ“son”, ALİ RAŞİT KARAKILIÇ imzalı, 2008 tarihli, 162x128 cm ölçülerinde bir tuval üzeri akrilik boya çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ALİ RAŞİT KARAKILIÇ” sergisinde yer aldı. Bu eser şu anda galeride mevcut değil; sanatçının benzer eserleri için galeriye danışabilirsiniz.
ALİ RAŞİT KARAKILIÇ'ın "son" adlı eseri, izleyiciyi yıkımın ve birikimin katmanlı dünyasına çekiyor. Tuval üzeri akrilik tekniğiyle oluşturulan bu yoğun kompozisyon, koyu kahverengiler, pas tonları ve derin siyahların hakim olduğu bir paletle kasvetli bir atmosfer sunarken, yer yer parlayan soluk beyaz ve neon mavisi detaylar beklenmedik bir gerilim yaratıyor. Akrilik boyanın katmanlı ve enerjik kullanımı, metalin pasını, ahşabın yıpranmışlığını ve genel enkazın sert, parçalı dokusunu hissettirircesine neredeyse heykelsi bir derinlik katıyor. Eserin merkezinde, büyük bir metal çarkımsı halka ve etrafına yığılmış endüstriyel atıklar, borular ve teller gibi somut nesneler, organik bir çürüme ile mekanik bir yıkım arasında gidip gelen bir denge kuruyor. 162x128 cm'lik dikey format, izleyiciyi yukarıdan aşağıya doğru sarmalayan, dar bir alana sıkışmış hissi veren bir yoğunlukla, üst kısımdaki belirsiz, dikenli formları alt kısımdaki somut enkaz yığınıyla birleştirerek katmanlı bir derinlik sunuyor. Bu eser, sergideki "Parçalanmış", "kayıp ruh" ve "asılı kalmak" gibi diğer başlıklarla güçlü bir tematik diyalog kurarak, varoluşsal bir sona işaret ediyor.
son
ALİ RAŞİT KARAKILIÇ'ın "son" adlı eseri, izleyiciyi yıkımın ve birikimin katmanlı dünyasına çekiyor. Tuval üzeri akrilik tekniğiyle oluşturulan bu yoğun kompozisyon, koyu kahverengiler, pas tonları ve derin siyahların hakim olduğu bir paletle kasvetli bir atmosfer sunarken, yer yer parlayan soluk beyaz ve neon mavisi detaylar beklenmedik bir gerilim yaratıyor. Akrilik boyanın katmanlı ve enerjik kullanımı, metalin pasını, ahşabın yıpranmışlığını ve genel enkazın sert, parçalı dokusunu hissettirircesine neredeyse heykelsi bir derinlik katıyor. Eserin merkezinde, büyük bir metal çarkımsı halka ve etrafına yığılmış endüstriyel atıklar, borular ve teller gibi somut nesneler, organik bir çürüme ile mekanik bir yıkım arasında gidip gelen bir denge kuruyor. 162x128 cm'lik dikey format, izleyiciyi yukarıdan aşağıya doğru sarmalayan, dar bir alana sıkışmış hissi veren bir yoğunlukla, üst kısımdaki belirsiz, dikenli formları alt kısımdaki somut enkaz yığınıyla birleştirerek katmanlı bir derinlik sunuyor. Bu eser, sergideki "Parçalanmış", "kayıp ruh" ve "asılı kalmak" gibi diğer başlıklarla güçlü bir tematik diyalog kurarak, varoluşsal bir sona işaret ediyor.
