son · 2008

son

ALİ RAŞİT KARAKILIÇ'ın "son" adlı eseri, izleyiciyi yıkımın ve birikimin katmanlı dünyasına çekiyor. Tuval üzeri akrilik tekniğiyle oluşturulan bu yoğun kompozisyon, koyu kahverengiler, pas tonları ve derin siyahların hakim olduğu bir paletle kasvetli bir atmosfer sunarken, yer yer parlayan soluk beyaz ve neon mavisi detaylar beklenmedik bir gerilim yaratıyor. Akrilik boyanın katmanlı ve enerjik kullanımı, metalin pasını, ahşabın yıpranmışlığını ve genel enkazın sert, parçalı dokusunu hissettirircesine neredeyse heykelsi bir derinlik katıyor. Eserin merkezinde, büyük bir metal çarkımsı halka ve etrafına yığılmış endüstriyel atıklar, borular ve teller gibi somut nesneler, organik bir çürüme ile mekanik bir yıkım arasında gidip gelen bir denge kuruyor. 162x128 cm'lik dikey format, izleyiciyi yukarıdan aşağıya doğru sarmalayan, dar bir alana sıkışmış hissi veren bir yoğunlukla, üst kısımdaki belirsiz, dikenli formları alt kısımdaki somut enkaz yığınıyla birleştirerek katmanlı bir derinlik sunuyor. Bu eser, sergideki "Parçalanmış", "kayıp ruh" ve "asılı kalmak" gibi diğer başlıklarla güçlü bir tematik diyalog kurarak, varoluşsal bir sona işaret ediyor.