Uzakta · 2024
ERDİ KORKMAZ“Uzakta”, ERDİ KORKMAZ imzalı, 2024 tarihli, 90x150 cm ölçülerinde bir tuval üzeri yağlı boya çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ERDİ KORKMAZ” sergisinde yer aldı. Bu eserin fiyatı sitede yayımlanmıyor; fiyat bilgisi için galeriye danışabilirsiniz.
Fırtınanın bastırdığı ağır bir gökyüzü altında, sahil şeridinde bir araya gelmiş üç figür belirsiz bir bekleyişin sessizliğini taşıyor. 90x150 cm boyutlarındaki bu çalışma, kompozisyonun merkezindeki fenerin yaydığı soluk ışıkla derinleşiyor. Bu ışık, karanlık arka planın tekinsiz boşluğuyla sert bir tezat oluşturuyor ve izleyicinin odağını doğrudan figürlerin yüzlerine çekiyor. Oturan kadının elini çocuğun omzuna bırakması, mızrak tutan ayaktaki figürün ufka diktiği dikkatli bakış, sahneye ağır bir gerilim katıyor. Renk paleti toprağın kahverengi tonları ile denizin koyu gri geçişleri arasında gidip gelirken, fenerin yarattığı yapay aydınlık figürlerin teninde yumuşak bir doku oluşturuyor. Yüzeydeki fırça darbeleri, gökyüzünün tekinsiz bulutlarında daha hızlı ve karmaşık hareket ederken, kumsalın düzlüğünde dinginleşiyor. İzleyici olarak eserin önünde durduğunuzda, sahnenin ölçeği sizi bu sessiz kıyı şeridine dahil ediyor ve figürlerin paylaştığı o belirsiz bekleyişin ağırlığını hissettiriyor. Fenerin camından süzülen ışık, tuvalin dokusuyla birleşerek sahnenin en parlak ve odak noktasını oluştururken, çevredeki karanlık bu ışığı yutmaya çalışıyor. Bu durum, hikayenin merkezinde yer alan insani direnci ve ortak bir kadere tutunma çabasını somutlaştırıyor.
Uzakta
Fırtınanın bastırdığı ağır bir gökyüzü altında, sahil şeridinde bir araya gelmiş üç figür belirsiz bir bekleyişin sessizliğini taşıyor. 90x150 cm boyutlarındaki bu çalışma, kompozisyonun merkezindeki fenerin yaydığı soluk ışıkla derinleşiyor. Bu ışık, karanlık arka planın tekinsiz boşluğuyla sert bir tezat oluşturuyor ve izleyicinin odağını doğrudan figürlerin yüzlerine çekiyor. Oturan kadının elini çocuğun omzuna bırakması, mızrak tutan ayaktaki figürün ufka diktiği dikkatli bakış, sahneye ağır bir gerilim katıyor. Renk paleti toprağın kahverengi tonları ile denizin koyu gri geçişleri arasında gidip gelirken, fenerin yarattığı yapay aydınlık figürlerin teninde yumuşak bir doku oluşturuyor. Yüzeydeki fırça darbeleri, gökyüzünün tekinsiz bulutlarında daha hızlı ve karmaşık hareket ederken, kumsalın düzlüğünde dinginleşiyor. İzleyici olarak eserin önünde durduğunuzda, sahnenin ölçeği sizi bu sessiz kıyı şeridine dahil ediyor ve figürlerin paylaştığı o belirsiz bekleyişin ağırlığını hissettiriyor. Fenerin camından süzülen ışık, tuvalin dokusuyla birleşerek sahnenin en parlak ve odak noktasını oluştururken, çevredeki karanlık bu ışığı yutmaya çalışıyor. Bu durum, hikayenin merkezinde yer alan insani direnci ve ortak bir kadere tutunma çabasını somutlaştırıyor.
