SEMA ÖCAL

KÖK / ROOT İnsanın hikâyesi, kendi yaşamının başladığı yerden çok daha geriye uzanır. Kendimize ait sandığımız hikâyenin içinde bizden önce yaşanmış hayatların, anlatılmış ya da susulmuş olanların izleri vardır. Bazıları hatırlanır, bazıları farkına varılmadan taşınır. Geçmiş böylece geride kalan bir zamandan çok bugünün içinde biçim değiştirmeyi sürdüren bir varlığa dönüşür.Resimlerde yan yana gelen figürler, benliğin tek ve değişmez bir bütün olduğu düşüncesini sessizce bozar. Kimi zaman birbirlerinin devamı, kimi zaman farklı zamanlara ait hâlleri gibi görünürler. Aralarındaki benzerlik kadar ayrılık da korunur. Bir yüz diğerinde karşılığını bulurken, iki ayrı varoluş arasında tanımlanması güç bir yakınlık belirir. Bu ikilik, insanın kendisini yalnızca kendi sınırları içinde tanımlayıp tanımlayamayacağına dair bir soru bırakır.Geyik figürünün kadın bedenine yaklaştığı, kimi zaman onunla birleştiği resimlerde bu sınırlar daha da belirsizleşir. Mitolojik anlatılardan bugüne ulaşan geyik, yol gösterici ve koruyucu çağrışımlarıyla belleğin daha eski katmanlarını da beraberinde taşır. Kadın figürüyle kurduğu yakınlıkta geçmişe ait bir imge yeniden biçimlenir ve doğayla, bedenle, zamanla kurulan bağın parçası hâline gelir. Kök, geçmişten bugüne ulaşanlarla, insanın başka insanlarla ve doğayla kurduğu bağların kesiştiği yerde belirir. Her kök aynı biçimde sürmez; bazıları korunur, bazıları dönüşür, bazılarıysa zaman içinde başka yönlere uzanır. Bu nedenle kök, yalnızca nereden geldiğimizle değil bize ulaşanlarla bugün kurduğumuz ilişkiyle de ilgilidir. Kim olduğumuz sorusu da belki tam burada, taşıdıklarımız ile dönüştürdüklerimiz arasındaki yerde karşılığını bulur.