NECMETTİN ÖZLÜ
26 February – 17 March 2010 · ROOM A · GALERİ SOYUT / ÇANKAYA
Necmettin Özlü’nün “Işık – Madde – Varlık” isimli kişisel resim sergisi 26 Şubat – 17 Mart 2010 tarihlerinde görülebilir. …Özlü bir renkçidir. Renkle, tabloları oluşturan formları devamlı hareketli kılan, titreşimli, anaforlu bir derinlik yaratır.
Sergi metninin tamamı ↓































Işık – Madde – Varlık
Necmettin Özlü · 2 dk okumaNecmettin Özlü’nün “Işık – Madde – Varlık” isimli kişisel resim sergisi 26 Şubat – 17 Mart 2010 tarihlerinde görülebilir.
…Özlü bir renkçidir. Renkle, tabloları oluşturan formları devamlı hareketli kılan, titreşimli, anaforlu bir derinlik yaratır. Yoğun olmakla birlikte hareketli de olan espas ritm kazanırken, kuvvetli bir enerjiyi hem barındırır hem yayar… – G.NADİN
…Bu eserleri bir cins “Düş Gördüren Sismografi” olarak tanımlamak yanlış olmaz… – A.KHATİBİ
…Cömert ve şaşaalı bir lirik soyutcu olan Özlü, ilhamını bulut oyunlarından ve tılsımlı bir yazının narin çevikliğinden alır. Sessiz tonlarda bulutlar, ay ışığını anımsatan bir fon üzerinde altın yazılar; tualin en küçük parseli bile kaçışa açık bir yoldur. Palet şıktır, yumuşak çizgiler, figüratife kaçmadan, imgelere dönüşmektedir. Her tablo, büyücü şehrazat’a yaraşır bir hikayedir… – A.NARDON
…Bir siluet halindeki gizemli figürler nesnenin katmanlarını belirleyen renk yüzeyleri arasında isteksizce belirirler. hangi zamana ve nereye aittir bu figürler? Onlar yaşamın belirsiz ve kaos dolu yüzünün hüzünlü insanlarıdır. Zamanın bilinmezliğinden gelen figürler, renk devinimleriyle soyut diagonal formları biçimleyen sanatçının resmine taşıdığı anlamlara kılavuzluk etmektedir… – D.ŞENER
…Her ayrıntının inceden inceye hesaplandığı, ilişkilerin bir bütünlük içinde çözümlendiği çok soğukkanlı bir tutum dikkatimizi çekiyor. Gördüğü nesnelerden, nesne ayrıntılarından anlamlar üretmeyi seven doğulu bir ermiş kisvesine bürünmüş gibidir Özlü; gördüklerini, biçimler ve renklere indirgeyerek, biçim ve renk açısından yorumlayarak sunar izleyiciye. Onun gördüğü nesnenin somut yanı değildir… – K. ÖZSEZGİN
…Sergiden içinde gerçek bir karakterin ortaya çıktığı genel bir izlenim yayılmaktadır. Şairin dediği gibi, Özlü’nün resmi “ ipek kadar yumuşak, ipek kadar kuvvetlidir”. İncelik, zerafet ve cömertlik bu eserlerde ölçülülük ve güçlülükle kaynaşır. İzlenim, his, heyecan ve ilksel atılımlar akıl ve kültür ile dengelenir. Bu ise Özlü’nün resmine armoni ve kalite katar… – M.BOUABDELLAH
…Resim sessizliğe adanmış bir sanattır. Hakkında konuşmaya gerek yoktur aslında… Sadece şunu söylemek isterim ki resim yapmak ölüp ölüp dirilmek gibi bir şeydir…Tablodan gözümüze ve beynimize ulaşarak görsel bir senfonik müzik oluşturacak olan ışığın niteliğini hazırlamaktır resim yapmak. Tüm sesleri bastırıp sessizliği hakim kılmaktır… Dünyada benzeri olmayan bir varlığı ortaya koymak ve konuşmadan, dile dökmeden anlatmaktır, yapılmaya çalışılan. En çok korktuğum şey ise kendimi kopya etmek, tekrarlamaktır.
Hiçliğin Özgün Mimarisi ve Formun Özü
Sanatçının kaleminden · 2 dk okumaBu sergi, izleyiciyi alışılagelmiş imgeleri tanımaya ve hazır anlamlar aramaya değil; resmin kendi varlığıyla yüzleşmeye davet eder. Burada her yapıt, sadece kendisi olduğu için vardır ve kendi katmanları arasında izleyiciye hiçliğin somutlaşmış, özgün mimarisini sunar.
Tuval, dış dünyadaki bir nesnenin, tanıdık bir manzaranın ya da doğanın yansıması değildir. O; hiçbir kopyaya, hiçbir dışsal simgeye ve hiçbir anlatıya dayanmayan, hiçliğin kucağında yükselen tekil bir yapıdır.
Resim, dışarıda var olanı taklit etme (mimesis) yükünden tamamen sıyrıldığında, kendi özgürlüğüne kavuşur. Bu kavuşma anı, tuvalin kendi ihtiyaçlarını sanatçıya beyan ettiği andır. Yüzeyde üst üste binen her bir katman, bir renk hamlesi ya da biçimsel arayış; dışsal bir nesneyi betimlemek için değil, resmin kendi iç dengesini kurmak ve varoluşsal gereksinimlerini karşılamak için inşa edilir. Her katman, bir öncekinin üzerine eklenen bir zihinsel ve yapısal taş; hiçliğin içinde yükselen mimari bir unsurdur.
Yüzeyde beliren figüratif kıvrımlar, dağsı kütleler ya da gökyüzünü andıran derinlikler, dış dünyadaki bir nesneyi kopyalama gayesinin birer sonucu değildir. Onlar, resmin kendi içsel inşası sırasında formların kendiliğinden bir araya gelişinin ve insan zihninin doğası gereği kurduğu bağların (görsel eşleşmelerin) tezahürüdür. Resim bir doğa manzarasını taklit etmez; doğanın, insanın ve zihnin en köklü, en saf biçimsel izlerini, sanatçının bir ömürlük birikimi, kültürü ve görgüsü süzgecinden geçirerek tuvalin kendi ihtiyacı doğrultusunda yeniden inşa eder.
Ancak bu inşa, salt biçimsel bir oyun da değildir. Sanatçının geçmişi, estetik zevkleri ve birikimi bu yapının görünmez çimentosudur. Hiçlikten yola çıkan tuval, bu zihinsel coğrafyanın süzgecinden geçerek dünyada yalnızca bir tane olan, tekrarı ve eşi imkânsız bir tekilliğe bürünür.
Bu sergide karşılaşılan eserler, izleyiciye alışıldık reçeteler veya kolay okunabilir hikâyeler sunmaz. İzleyiciyi, bir denizi ya da dağ silsilesini aramaya değil; resmin kendi saf varlığıyla doğrudan yüzleşmeye çağırır.
Çünkü burada her yapıt, başka bir şeyin temsilcisi olduğu için değil, sadece kendisi olduğu için vardır. Tuvaldeki katmanların arasında dolaşırken tanık olacağınız şey; biçimin, rengin ve ruhun birleştiği hiçliğin somutlaşmış, özgün ve sarsıcı mimarisidir.
— Necmettin Özlü

