Kung fu · 2022
HASAN ÇAĞLAYAN“Kung fu”, HASAN ÇAĞLAYAN imzalı, 2022 tarihli, 50x60 cm ölçülerinde bir tuval üzeri karışık teknik çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “HASAN ÇAĞLAYAN” sergisinde yer aldı. Bu eser şu anda galeride mevcut değil; sanatçının benzer eserleri için galeriye danışabilirsiniz.
Tuvalin merkezinde yer alan figür, sanki bir arkeolojik kazı alanından yeni çıkarılmış gibi duruyor. 50x60 ölçülerindeki bu çalışmada, hareketin en dinamik anı olan bir kung-fu duruşu, taşın sert ve aşınmış dokusuyla birleşerek dondurulmuş. Figürün vücudunu saran kahverengi ve koyu tonlar, yüzeydeki pütürlü katmanlarla birleşerek adeta fosilleşmiş bir bedene dönüşüyor. Özellikle kolların ve gövdenin dışa doğru açılan hatları, izleyiciye bir direniş ya da savunma anının fiziksel ağırlığını hissettiriyor. Figürün altında yatan toprak rengi zemin, bu taşlaşmış bedenin ağırlığını taşıyan tek destek gibi görünüyor. Figürün yüz hatlarındaki belirginleşme ile bedenin doku katmanları arasındaki kontrast, hareketin statik bir yapıya nasıl dönüştüğünü vurguluyor. Işığın sağ taraftan geliyormuş gibi figürün kıvrımları üzerinde yarattığı gölge oyunları, yüzeydeki pürüzleri derinleştirerek figürün tuvalin üzerine adeta bir heykel gibi yerleşmesini sağlıyor. Bu kompozisyon, bir anın nasıl binlerce yıla yayılan bir kaya formuna dönüşebileceğine dair somut bir kanıt sunuyor.
Kung fu
Tuvalin merkezinde yer alan figür, sanki bir arkeolojik kazı alanından yeni çıkarılmış gibi duruyor. 50x60 ölçülerindeki bu çalışmada, hareketin en dinamik anı olan bir kung-fu duruşu, taşın sert ve aşınmış dokusuyla birleşerek dondurulmuş. Figürün vücudunu saran kahverengi ve koyu tonlar, yüzeydeki pütürlü katmanlarla birleşerek adeta fosilleşmiş bir bedene dönüşüyor. Özellikle kolların ve gövdenin dışa doğru açılan hatları, izleyiciye bir direniş ya da savunma anının fiziksel ağırlığını hissettiriyor. Figürün altında yatan toprak rengi zemin, bu taşlaşmış bedenin ağırlığını taşıyan tek destek gibi görünüyor. Figürün yüz hatlarındaki belirginleşme ile bedenin doku katmanları arasındaki kontrast, hareketin statik bir yapıya nasıl dönüştüğünü vurguluyor. Işığın sağ taraftan geliyormuş gibi figürün kıvrımları üzerinde yarattığı gölge oyunları, yüzeydeki pürüzleri derinleştirerek figürün tuvalin üzerine adeta bir heykel gibi yerleşmesini sağlıyor. Bu kompozisyon, bir anın nasıl binlerce yıla yayılan bir kaya formuna dönüşebileceğine dair somut bir kanıt sunuyor.
