Sohbet · 2024
ENGİN KORKMAZ“Sohbet”, ENGİN KORKMAZ imzalı, 2024 tarihli, 180x80 cm ölçülerinde bir tuval üzeri akrilik boya çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ARTANKARA 2024” sergisinde yer aldı. Bu eser şu anda galeride mevcut değil; sanatçının benzer eserleri için galeriye danışabilirsiniz.
Bakışlarınızı doğrudan karşılayan kadın figürü, 180x80 cm boyutlarındaki bu tuvalin merkezine yerleşerek eserin tüm ağırlığını üzerine alıyor. Yüz hattına işlenen detaylı şehir siluetleri, Kız Kulesi ve Boğaz suları ile birleşerek portreyi bir haritaya dönüştürüyor. Gözlerin altındaki alanda beliren Galata Kulesi, sanki bu yüzün bir uzantısı gibi dikiliyor. Figürün çevresini saran parlak kırmızı zemin, mavi ve gri tonlardaki soğuk dokularla sert bir karşıtlık kuruyor. Bu keskin ayrım, izleyicinin esere olan mesafesini belirleyen ilk sınır çizgisi görevini görüyor. Yüzeyin üzerinde dans eden pastel renkli soyut formlar ise sanki birer fırça darbesi değil de havada asılı kalan ışık parçaları gibi. Akrilik boyanın akışkanlığı, portrenin üzerindeki ağsı dokularla birleşerek derinlik algısını artırıyor. Eserin karşısında durduğunuzda, ön plandaki bu renkli şeritlerin alt katmanlara nasıl nüfuz ettiğini izlemek mümkün. Yüzün hatları, şehrin mimarisiyle öyle iç içe geçiyor ki, bir noktadan sonra gözleriniz portreyi mi yoksa kenti mi taradığınızı ayırt etmekte zorlanıyor. Bu katmanlı kurgu, bakışı hem yüzeye hem de figürün iç dünyasına doğru bir yolculuğa çıkarıyor.
Sohbet
Bakışlarınızı doğrudan karşılayan kadın figürü, 180x80 cm boyutlarındaki bu tuvalin merkezine yerleşerek eserin tüm ağırlığını üzerine alıyor. Yüz hattına işlenen detaylı şehir siluetleri, Kız Kulesi ve Boğaz suları ile birleşerek portreyi bir haritaya dönüştürüyor. Gözlerin altındaki alanda beliren Galata Kulesi, sanki bu yüzün bir uzantısı gibi dikiliyor. Figürün çevresini saran parlak kırmızı zemin, mavi ve gri tonlardaki soğuk dokularla sert bir karşıtlık kuruyor. Bu keskin ayrım, izleyicinin esere olan mesafesini belirleyen ilk sınır çizgisi görevini görüyor. Yüzeyin üzerinde dans eden pastel renkli soyut formlar ise sanki birer fırça darbesi değil de havada asılı kalan ışık parçaları gibi. Akrilik boyanın akışkanlığı, portrenin üzerindeki ağsı dokularla birleşerek derinlik algısını artırıyor. Eserin karşısında durduğunuzda, ön plandaki bu renkli şeritlerin alt katmanlara nasıl nüfuz ettiğini izlemek mümkün. Yüzün hatları, şehrin mimarisiyle öyle iç içe geçiyor ki, bir noktadan sonra gözleriniz portreyi mi yoksa kenti mi taradığınızı ayırt etmekte zorlanıyor. Bu katmanlı kurgu, bakışı hem yüzeye hem de figürün iç dünyasına doğru bir yolculuğa çıkarıyor.
