Kemancı Kız · 2016
ADNAN TURANİ“Kemancı Kız”, ADNAN TURANİ imzalı, 2016 tarihli, 50x70 cm ölçülerinde bir kağıt üzeri karışık teknik çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ADNAN TURANİ” sergisinde yer aldı. Bu eser şu anda galeride mevcut değil; sanatçının benzer eserleri için galeriye danışabilirsiniz.
Kemanın tellerine uzanan ellerin yarattığı odak noktası, tüm kompozisyonun eksenini oluşturuyor. Figürün gövdesini saran koyu siyah kütle, alt kısımda yer alan canlı kırmızı renkli elbisenin düzlemiyle kontrast bir denge kurarak figürü yüzeyin merkezine sabitliyor. 50x70 ölçülerindeki kâğıt yüzeyinde, figürün çevresini saran dalgalı gri çerçeveleme, sahnenin iç mekan hissini güçlendiren grafik bir unsur olarak göze çarpıyor. Formları tanımlayan beyaz kontür çizgileri, siyah boyanın yoğun dokusunu kırarak figüre hareket kazandırıyor. Arkada yer alan sandalye ise biçimsel yalınlığıyla figürün oturuşunu tamamlayan durağan bir öğe olarak yer alıyor. Renklerin düz kullanımı, yüzeyde ışık ve gölge oyunlarından ziyade, formun kendi içsel ritmini vurgulayan grafiksel bir yapı oluşturuyor. Fırça darbelerinin bıraktığı izler, boyanın yoğunluğu ve kağıdın beyazlığı arasında kurulan bu görsel hiyerarşi, müzik yapan bir figürün durağan bir anını değil, sesin kendi dinamizmini yansıtan çizgisel bir kurguyu ön plana çıkarıyor.
Kemancı Kız
Kemanın tellerine uzanan ellerin yarattığı odak noktası, tüm kompozisyonun eksenini oluşturuyor. Figürün gövdesini saran koyu siyah kütle, alt kısımda yer alan canlı kırmızı renkli elbisenin düzlemiyle kontrast bir denge kurarak figürü yüzeyin merkezine sabitliyor. 50x70 ölçülerindeki kâğıt yüzeyinde, figürün çevresini saran dalgalı gri çerçeveleme, sahnenin iç mekan hissini güçlendiren grafik bir unsur olarak göze çarpıyor. Formları tanımlayan beyaz kontür çizgileri, siyah boyanın yoğun dokusunu kırarak figüre hareket kazandırıyor. Arkada yer alan sandalye ise biçimsel yalınlığıyla figürün oturuşunu tamamlayan durağan bir öğe olarak yer alıyor. Renklerin düz kullanımı, yüzeyde ışık ve gölge oyunlarından ziyade, formun kendi içsel ritmini vurgulayan grafiksel bir yapı oluşturuyor. Fırça darbelerinin bıraktığı izler, boyanın yoğunluğu ve kağıdın beyazlığı arasında kurulan bu görsel hiyerarşi, müzik yapan bir figürün durağan bir anını değil, sesin kendi dinamizmini yansıtan çizgisel bir kurguyu ön plana çıkarıyor.
