Esira · 2026
ZEKİYE AKALIN“Esira”, ZEKİYE AKALIN imzalı, 2026 tarihli, 50x50 cm ölçülerinde bir tuval üzeri karışık teknik çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ARTNOUVA” sergisinde yer aldı. Eserin güncel fiyatı bu sayfada belirtilmiştir; satın alma ve rezervasyon Galeri Soyut üzerinden yapılır.
Karanlık bir gökyüzü altında iki figür, birbirine kenetlenmiş halde belirsiz bir boşlukta duruyor. Kompozisyon, 50x50 cm boyutundaki bu kare tuvalin merkezine yerleşen figürlerin, etrafı saran koyu yeşil ve soğuk atmosferle kontrast oluşturmasına dayanıyor. Yüzeye yaklaşınca, kadının başındaki bej tonlu örtünün üzerine işlenen fırça darbelerinin, kumaşın dokusunu taklit eden incelikli katmanlarını görebilirsiniz. Orta bölgede çocuğun kızıl saç tellerinin tek tek ayrılan ince çizgileri, hemen sol alt köşede yoğunlaşan gölgelerle birleşiyor. Sağ üst köşede yer alan karga, açık gagasındaki kırmızı detaylarla yüzeyin durgunluğunu keserken, hemen yanındaki hilal formu dinginliği pekiştiriyor. Bütüne döndüğümüzde, bu kurgusal dünyanın Esira ismiyle kazandığı anlatısal yükün, figürlerin bakışlarındaki donuklukta toplandığını görürüz. Figürler, çevrelerini saran tepe silüetlerinin gölgesinde kalırken, aralarındaki fiziksel yakınlık kompozisyonu bir arada tutan tek bağ haline geliyor.
Esira
Karanlık bir gökyüzü altında iki figür, birbirine kenetlenmiş halde belirsiz bir boşlukta duruyor. Kompozisyon, 50x50 cm boyutundaki bu kare tuvalin merkezine yerleşen figürlerin, etrafı saran koyu yeşil ve soğuk atmosferle kontrast oluşturmasına dayanıyor. Yüzeye yaklaşınca, kadının başındaki bej tonlu örtünün üzerine işlenen fırça darbelerinin, kumaşın dokusunu taklit eden incelikli katmanlarını görebilirsiniz. Orta bölgede çocuğun kızıl saç tellerinin tek tek ayrılan ince çizgileri, hemen sol alt köşede yoğunlaşan gölgelerle birleşiyor. Sağ üst köşede yer alan karga, açık gagasındaki kırmızı detaylarla yüzeyin durgunluğunu keserken, hemen yanındaki hilal formu dinginliği pekiştiriyor. Bütüne döndüğümüzde, bu kurgusal dünyanın Esira ismiyle kazandığı anlatısal yükün, figürlerin bakışlarındaki donuklukta toplandığını görürüz. Figürler, çevrelerini saran tepe silüetlerinin gölgesinde kalırken, aralarındaki fiziksel yakınlık kompozisyonu bir arada tutan tek bağ haline geliyor.
