Trio · 2010
ADNAN TURANİ“Trio”, ADNAN TURANİ imzalı, 2010 tarihli, 50x70 cm ölçülerinde bir kağıt üzeri karışık teknik çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ADNAN TURANİ” sergisinde yer aldı. Bu eser şu anda galeride mevcut değil; sanatçının benzer eserleri için galeriye danışabilirsiniz.
Kâğıt üzerinde serbestçe dans eden siyah çizgiler, üç müzisyeni ve enstrümanlarını bir araya getirerek dinamik bir sahne oluşturuyor. Adnan Turani, bu 50x70 cm boyutlarındaki çalışmasında figürleri detaylı betimlemek yerine onları temel formlarına indirgemeyi seçmiş. Soldaki keman çalan figürün duruşuyla sağdaki çellistin kavisli bedeni, merkezdeki piyano başında oturan figürle dengeleniyor. Renk kullanımı ise kompozisyonun ritmini belirliyor. Figürlerin üzerindeki kahverengi kıyafetler, piyanonun koyu tonuyla bütünleşirken; çellonun parlak turuncusu ve merkezdeki figürün pembe kıyafeti, resmin genelindeki çizgisel düzene canlılık katıyor. Boyanın kâğıt yüzeyinde bıraktığı yer yer sulu, yer yer yoğun izler, figürlerin sınırlarını kesin hatlarla çizmekten ziyade hareket duygusunu öne çıkarıyor. Özellikle müzisyenlerin başlarını çevreleyen boşluklar, resmin nefes almasını sağlarken, fırça darbelerinin içtenliği, sanatçının anlık bir müzikal performansı kâğıda aktardığı izlenimini bırakıyor.
Trio
Kâğıt üzerinde serbestçe dans eden siyah çizgiler, üç müzisyeni ve enstrümanlarını bir araya getirerek dinamik bir sahne oluşturuyor. Adnan Turani, bu 50x70 cm boyutlarındaki çalışmasında figürleri detaylı betimlemek yerine onları temel formlarına indirgemeyi seçmiş. Soldaki keman çalan figürün duruşuyla sağdaki çellistin kavisli bedeni, merkezdeki piyano başında oturan figürle dengeleniyor. Renk kullanımı ise kompozisyonun ritmini belirliyor. Figürlerin üzerindeki kahverengi kıyafetler, piyanonun koyu tonuyla bütünleşirken; çellonun parlak turuncusu ve merkezdeki figürün pembe kıyafeti, resmin genelindeki çizgisel düzene canlılık katıyor. Boyanın kâğıt yüzeyinde bıraktığı yer yer sulu, yer yer yoğun izler, figürlerin sınırlarını kesin hatlarla çizmekten ziyade hareket duygusunu öne çıkarıyor. Özellikle müzisyenlerin başlarını çevreleyen boşluklar, resmin nefes almasını sağlarken, fırça darbelerinin içtenliği, sanatçının anlık bir müzikal performansı kâğıda aktardığı izlenimini bırakıyor.
