Ritüel serisi, düz contact · 2026
EMİNE BIYIKLI“Ritüel serisi, düz contact”, EMİNE BIYIKLI imzalı, 2026 tarihli, 100x100 cm ölçülerinde bir tuval üzeri akrilik boya çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ARTNOUVA” sergisinde yer aldı. Eserin güncel fiyatı bu sayfada belirtilmiştir; satın alma ve rezervasyon Galeri Soyut üzerinden yapılır.
Yoğun mavi zemin üzerinde yükselen bu figür, zıt renklerin enerjisiyle dengeleniyor. 100x100 cm boyutundaki bu yüzeyde, derin bir lacivert boşluk figürün sınırlarını belirleyen ilk somut gösterge. Yaklaştığımızda, figürün merkezinde biriken katmanlı dokuyu ve fırça hareketlerinin oluşturduğu kaotik geçişleri fark ederiz. Özellikle baş bölgesinin üst kenarında yoğunlaşan pembe boya, alt tabakadaki sarı ve kahverengi lekelerle karmaşık bir etkileşim kuruyor. Alt bölüme, yani gövde kısmına doğru indiğimizde, pembe rengin daha düzensiz bir şekilde dağıldığını ve adeta cildin altında saklanan tortul bir katmanı örttüğünü görürüz. Yüzeydeki bu deformasyonlar, boyanın tuval üzerinde kururken aldığı biçimsel kararları görünür kılıyor. Geri çekildiğimizde, figürün tanımlanmış bir bireyden ziyade, renklerin ve dokunun birleşimiyle oluşan bir varlığa dönüştüğünü anlarız. Kontrast renk kullanımı, merkezin dinamizmini pekiştirerek izleyiciyi tek bir noktaya odaklanmaya zorlamaktan vazgeçirir. Tuvalin yüzeyi, artık sadece bir resim değil, bir bellek alanı olarak karşımızda duruyor.
Ritüel serisi, düz contact
Yoğun mavi zemin üzerinde yükselen bu figür, zıt renklerin enerjisiyle dengeleniyor. 100x100 cm boyutundaki bu yüzeyde, derin bir lacivert boşluk figürün sınırlarını belirleyen ilk somut gösterge. Yaklaştığımızda, figürün merkezinde biriken katmanlı dokuyu ve fırça hareketlerinin oluşturduğu kaotik geçişleri fark ederiz. Özellikle baş bölgesinin üst kenarında yoğunlaşan pembe boya, alt tabakadaki sarı ve kahverengi lekelerle karmaşık bir etkileşim kuruyor. Alt bölüme, yani gövde kısmına doğru indiğimizde, pembe rengin daha düzensiz bir şekilde dağıldığını ve adeta cildin altında saklanan tortul bir katmanı örttüğünü görürüz. Yüzeydeki bu deformasyonlar, boyanın tuval üzerinde kururken aldığı biçimsel kararları görünür kılıyor. Geri çekildiğimizde, figürün tanımlanmış bir bireyden ziyade, renklerin ve dokunun birleşimiyle oluşan bir varlığa dönüştüğünü anlarız. Kontrast renk kullanımı, merkezin dinamizmini pekiştirerek izleyiciyi tek bir noktaya odaklanmaya zorlamaktan vazgeçirir. Tuvalin yüzeyi, artık sadece bir resim değil, bir bellek alanı olarak karşımızda duruyor.
