Gonca · 2026
ADEM BAŞPINAR“Gonca”, ADEM BAŞPINAR imzalı, 2026 tarihli, 50x50 cm ölçülerinde bir tuval üzeri akrilik boya çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ARTANKARA 2026” sergisinde yer aldı. Bu eserin fiyatı sitede yayımlanmıyor; fiyat bilgisi için galeriye danışabilirsiniz.
Zamana yayılan bir hüzün ve dinginlik bu portrede birleşiyor. 50x50 ebatlarındaki tuval, merkezine yerleşen figürün hem gerçekçi hem de parçalı kurgusuyla tanımlanıyor. Figürün başını saran dokulu kırmızı ve turuncu kumaş, sanki rüzgarda dağılıyormuş gibi üst kısımlarda geometrik parçalara dönüşerek arka plandaki puslu gökyüzüyle bütünleşiyor. Yakından bakınca figürün sol tarafındaki başörtüsü kıvrımlarında fırçanın yarattığı sert ve keskin darbeleri görebiliriz. Yine aynı bölgede, yani sol üst kısımda, mimari yapıların karaltısı belirgin fırça darbeleriyle inşa edilmişken, sağ alt köşeye doğru indiğimizde koyunların üzerindeki doku daha yumuşak ve geçişli bir boya uygulamasına bırakıyor yerini. Geri çekildiğimizde, tüm bu küçük kübik dokunuşların figürün durağan ifadesini hareketli bir evrenle dengelediğini fark ederiz. Renklerin bu yoğun kullanımı, mekânın sınırlarını eriterek figürü düşsel bir atmosferin içine yerleştiriyor. İnsan yüzünün netliğiyle arka planın soyut dokusu arasındaki gerilim, resmin sakin ancak derin etkisini oluşturuyor.
Gonca
Zamana yayılan bir hüzün ve dinginlik bu portrede birleşiyor. 50x50 ebatlarındaki tuval, merkezine yerleşen figürün hem gerçekçi hem de parçalı kurgusuyla tanımlanıyor. Figürün başını saran dokulu kırmızı ve turuncu kumaş, sanki rüzgarda dağılıyormuş gibi üst kısımlarda geometrik parçalara dönüşerek arka plandaki puslu gökyüzüyle bütünleşiyor. Yakından bakınca figürün sol tarafındaki başörtüsü kıvrımlarında fırçanın yarattığı sert ve keskin darbeleri görebiliriz. Yine aynı bölgede, yani sol üst kısımda, mimari yapıların karaltısı belirgin fırça darbeleriyle inşa edilmişken, sağ alt köşeye doğru indiğimizde koyunların üzerindeki doku daha yumuşak ve geçişli bir boya uygulamasına bırakıyor yerini. Geri çekildiğimizde, tüm bu küçük kübik dokunuşların figürün durağan ifadesini hareketli bir evrenle dengelediğini fark ederiz. Renklerin bu yoğun kullanımı, mekânın sınırlarını eriterek figürü düşsel bir atmosferin içine yerleştiriyor. İnsan yüzünün netliğiyle arka planın soyut dokusu arasındaki gerilim, resmin sakin ancak derin etkisini oluşturuyor.
