isimsiz · 2024

isimsiz

Koyu kırmızı bir fonun önünde yükselen beyaz bir çello gövdesi, kompozisyonun merkezini bir çapa gibi tutuyor. Nurettin Akkaya’nın 100x100 cm ölçülerindeki bu karesel tuvalinde, enstrümanlar ve figürler parçalanmış formlar halinde birbirinin içine geçerek ritmik bir yapı kuruyor. Sol tarafta dikeyde uzanan geniş buz mavisi ve lacivert leke, sıcak kırmızı zeminle sert bir kontrast oluştururken, sahnedeki figürlerin hareketini destekliyor. Yakından bakınca, tuvalin zeminine işlenmiş el yazısı satırları göze çarpıyor; özellikle sol kenarda ve alt bölümde yoğunlaşan bu yazılar, boya katmanlarının altından birer grafik öğe olarak yüzeye çıkıyor. Merkezde, çellonun telleri ve arşesi keskin siyah çizgilerle belirtilmişken, sağ tarafta boyanın akıtıldığı serbest lekeler figürlerin sınırlarını belirsizleştiriyor. Sanatçının fırça darbeleri, figürlerin yüzlerinde ve ellerinde yer yer yoğunlaşan pütürlü bir doku bırakıyor. Geri çekildiğimizde, bu parçalı görüntünün bir müzik performansının anlık heyecanını ve gürültüsünü yansıttığını fark ediyoruz. Yazıların oluşturduğu yatay hatlar ile enstrümanların dikey duruşu arasında kurulan denge, tüm karmaşaya rağmen resmi bir arada tutuyor. Sesin hızı ve boyanın akışkanlığı bu yüzeyde kalıcı bir iz düşüme dönüşüyor.