Yığın göç · 2025
SALİH ÇAKAR“Yığın göç”, SALİH ÇAKAR imzalı, 2025 tarihli, 90x120 cm ölçülerinde bir tuval üzeri karışık teknik çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ART CONTACT İSTANBUL 2025” sergisinde yer aldı. Bu eser şu anda galeride mevcut değil; sanatçının benzer eserleri için galeriye danışabilirsiniz.
Salih Çakar'ın 'Yığın göç' adlı eseri, geniş, kurak bir manzarayı yüksek bir bakış açısıyla betimleyerek izleyiciyi kolektif bir yolculuğun ortasına yerleştiriyor. Hakim olan bej, kahverengi ve sarı gibi toprak tonları, esere çölvari, zorlu bir atmosfer katarken, karışık teknikle oluşturulan pürüzlü doku, bu kurak arazinin fiziksel zorluğunu somutlaştırıyor. Tuvalin alt sağından üst sola doğru kıvrılarak ilerleyen yüzlerce küçük, karanlık figür, insanlığın bitmek bilmeyen göç hareketini ve dayanışmasını temsil ediyor. Bu anonim figürler, bireysellikten uzak, kolektif bir kaderin parçası olarak algılanıyor; bazıları omuzlarında taşıdıkları beyaz yüklerle yolculuğun ağırlığını vurguluyor. Kompozisyon, figürlerin oluşturduğu bu uzun hattın, sonsuz gibi görünen bir düzlemde eriyerek kaybolmasını sağlayarak hem umudu hem de belirsizliği aynı anda çağrıştırıyor. Eser, "Zeytin Ağacı" ve "Turnalar" gibi sergideki diğer parçalarla birlikte, aidiyet, yerinden edilme ve yaşam döngüsü temalarına derinlikli bir perspektif sunuyor.
Yığın göç
Salih Çakar'ın 'Yığın göç' adlı eseri, geniş, kurak bir manzarayı yüksek bir bakış açısıyla betimleyerek izleyiciyi kolektif bir yolculuğun ortasına yerleştiriyor. Hakim olan bej, kahverengi ve sarı gibi toprak tonları, esere çölvari, zorlu bir atmosfer katarken, karışık teknikle oluşturulan pürüzlü doku, bu kurak arazinin fiziksel zorluğunu somutlaştırıyor. Tuvalin alt sağından üst sola doğru kıvrılarak ilerleyen yüzlerce küçük, karanlık figür, insanlığın bitmek bilmeyen göç hareketini ve dayanışmasını temsil ediyor. Bu anonim figürler, bireysellikten uzak, kolektif bir kaderin parçası olarak algılanıyor; bazıları omuzlarında taşıdıkları beyaz yüklerle yolculuğun ağırlığını vurguluyor. Kompozisyon, figürlerin oluşturduğu bu uzun hattın, sonsuz gibi görünen bir düzlemde eriyerek kaybolmasını sağlayarak hem umudu hem de belirsizliği aynı anda çağrıştırıyor. Eser, "Zeytin Ağacı" ve "Turnalar" gibi sergideki diğer parçalarla birlikte, aidiyet, yerinden edilme ve yaşam döngüsü temalarına derinlikli bir perspektif sunuyor.
