Ayvalık · 2025
AYHAN ÇETİN“Ayvalık”, AYHAN ÇETİN imzalı, 2025 tarihli, 120x100 cm ölçülerinde bir tuval üzeri akrilik boya çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “FİGÜR/YORUM-11” sergisinde yer aldı. Bu eser şu anda galeride mevcut değil; sanatçının benzer eserleri için galeriye danışabilirsiniz.
Ayhan Çetin'in "Ayvalık" adlı eseri, kentsel peyzajı dinamik bir ekspresyonist yaklaşımla yeniden yorumluyor. Eserin kompozisyonu, yüksek bir bakış açısından aşağıya doğru uzanan güçlü bir perspektifle izleyiciyi kalabalık bir caddenin ortasına çekiyor. Mavi ve beyazın ağırlıklı olduğu renk paletine, kırmızı ve mavi çizgili tenteler canlı kontrastlar katarken, binaların cephelerindeki pastel tonlar ve siyah çizgiler kentin dokusunu belirginleştiriyor. Akrilik boyanın enerjik fırça darbeleri ve yer yer gözlemlenen dokulu yüzeyler, kentin hareketli atmosferini ve ışık yansımalarını ustaca aktarıyor. Alt kısımda yer alan soyutlanmış insan figürleri, bireysellikten uzaklaşarak kentsel bir akışın parçası haline gelirken, uzaktaki kubbeli yapı ve minareler lokal bir referans sunuyor. Bu eser, serginin "isimsiz" diğer parçalarıyla kurduğu diyalogla, modern kent yaşamının anonim kalabalığını ve mimari ritmini ortak bir estetikle sorguluyor.
Ayvalık
Ayhan Çetin'in "Ayvalık" adlı eseri, kentsel peyzajı dinamik bir ekspresyonist yaklaşımla yeniden yorumluyor. Eserin kompozisyonu, yüksek bir bakış açısından aşağıya doğru uzanan güçlü bir perspektifle izleyiciyi kalabalık bir caddenin ortasına çekiyor. Mavi ve beyazın ağırlıklı olduğu renk paletine, kırmızı ve mavi çizgili tenteler canlı kontrastlar katarken, binaların cephelerindeki pastel tonlar ve siyah çizgiler kentin dokusunu belirginleştiriyor. Akrilik boyanın enerjik fırça darbeleri ve yer yer gözlemlenen dokulu yüzeyler, kentin hareketli atmosferini ve ışık yansımalarını ustaca aktarıyor. Alt kısımda yer alan soyutlanmış insan figürleri, bireysellikten uzaklaşarak kentsel bir akışın parçası haline gelirken, uzaktaki kubbeli yapı ve minareler lokal bir referans sunuyor. Bu eser, serginin "isimsiz" diğer parçalarıyla kurduğu diyalogla, modern kent yaşamının anonim kalabalığını ve mimari ritmini ortak bir estetikle sorguluyor.
