isimsiz

isimsiz

Kemal Uludağ'ın bu çarpıcı eseri, kadim bir ritüelin veya içsel bir yolculuğun görsel bir manifestosu olarak beliriyor. Eserin tüm yüzeyine yayılan metalik yeşilin ve bronz tonlarının derinliği, zamanla oksitlenmiş gibi duran, yaşanmış bir doku hissi uyandırır. Merkezdeki dairesel labirentin keskin hatlı, pürüzsüz kanalları, çevresindeki daha kaba ve organik yüzeyle güçlü bir tezat oluşturur. Labirentin altından yayılan ışınsal formların içinde beliren stilize, uzun figürler, kolektif bir arayışı veya ruhsal bir yükselişi simgelerken, kompozisyonun üst bölümdeki odak noktasıyla alt bölümdeki çoğul figüratif anlatım arasında dinamik bir ilişki kurar. Aynı sergideki diğer isimsiz çalışmalarla birlikte, bu eser, sanatçının sembolik anlatım ve form arayışının tutarlı bir parçası olarak öne çıkar.