Daima ޞimdi · 2023

Daima ޞimdi

Kentin yoğun ve karmaşık dokusunun üzerinde yükselen figürler, perspektifin kurallarıyla oynayarak ölçek algısını zorluyor. Alt kısımda birbirine yaslanmış sayısız ev, kule ve çatıdan oluşan bu kentsel yığın, sıcak turuncu ve kahverengi tonlarıyla adeta nefes alıyor. Bu kaotik yapı, 100x100 ölçülerindeki yüzeyin yarısından fazlasını kaplayarak bir yerleşim yerinden ziyade, kolektif bir bilinci temsil eden bir organizmaya dönüşüyor. Üst tarafta ise bu karmaşadan soyutlanmış bir boşluk, radyal bir ızgara sistemiyle çevreleniyor. Bu çizgisel ağ, bir kadın figürü ile yanındaki çitayı merkezine alarak onları bir tür harenin içerisine yerleştiriyor. Fırça darbeleri, figürlerin etrafında bir ışık kaynağı varmışçasına dışa doğru yayılan ritmik bir izlek sunuyor. Kadının kıyafetindeki kırmızı yoğunluk, mimari dokunun çatılarındaki renklerle görsel bir köprü kurarken, hayvanın sabit duruşu hareketin ortasında bir dinginlik noktası oluşturuyor. Yüzeydeki detayların çokluğu, izleyicinin gözünü durmadan gezinmeye zorlarken, mimarinin tekdüzeliği figürlerin sakinliğiyle dengeleniyor. Burada anlatılan, hem dış dünyanın kalabalığı hem de o kalabalığın üzerinde süzülen bireyin kendi merkezine dönüşü arasındaki o ince çizgi.