Özer AKTAŞ, yaklaşık yirmi yıldır sanata dair herhangi bir formasyondan geçmeden sadece sezgileri ile ve maddenin ona tanıdığı özgür hareket alanı içinde kendi başına ilerliyor. Uzun yıllardır farklı mekan ve zamanlarda onun heykellerini yakından izliyoruz.
Aktaş’ın heykellerinde ilk bakışta gözlemlediğimiz en önemli özellik tekniktir. Sanatçı geliştirdiği kendine özgü yöntemle demiri yontarak insanlarını oluşturuyor.
Onun konu seçimindeki yaklaşımı da tıpkı sanatla uğraşmaya başlaması kadar duygusal. Örtülü anlamlardan, belli imgelerden daha çok direkt yaşamla ve kendisiyle olan münasebetlerinden doğa insan/insanları konu ediniyor. Anlık zaman dilimlerinde donup kalan spontane hareketleri ile insanları betimliyor. Bu yaklaşımı sayesinde, gerçek ile birebir örtüşen hareket ve beden formlarından, çok insan vücutlarını deforme etmeyi seviyor. Vücutları inceltip, dokununca kopacak, elimizde kalacakmış izlenimi veren fakat buna rağmen hareketleriyle sağlam bir bedene sahip olduklarını gösteren figürler bunlar. Aktaş için sıradan olmaları, bu sıradanlık içinde oturmaları veya ayakta durmaları, hatta daha da ileriye gidersek keman, flüt çalan bir müzisyenin dışında, formların uzayıp incelerek, kıvrılarak aldığı abartılı halleri önem taşıyor. Öncelliği, kendi imgelemine yerleşen sıradan görüntüleri ve hareketleri içindeki insanlara veriyor.
Aktaş için hareket önem taşıyor. Bunu yaparken de katı, itici, keskin duruşlardan çok, dans edercesine boşluğa kafa tutan figürleri tercih ediyor. Onları dans ettirmek hoşuna gidiyor.
Özer Aktaş’ın 4 Ocak – 19 Ocak 2017 tarihleri arasında Galeri Soyut / B Salonu’ndaki sergisinin, yeni oluşumlara ve heyecanlara doğru, hem teknik hem de form ve hareket anlamında yelken açtığını görüyoruz.
