ORHAN UMUT

Orhan Umut ” Suretler/Faces ” isimli resim sergisi ile 25 Kasım – 10 Aralık 2016 tarihleri arasında Galeri Soyut A ve B Salonunda izleyicisi ile buluşuyor.

Olağan, durağan suretler

Orhan Umut’un resimlerindeki durağanlık karamsarlık yaymıyor, umutsuzluğu beslemiyor. Mutsuzluk tarif ediyor ama umutsuzluğa dair bir tavır geliştirmiyor. Kırılması gereken bir iletişimsizliğe işaret ettiğini düşünebiliriz. Böyle bakınca da umutlu bile görmek mümkün.

İzlediğimiz filmler, dinlediğimiz masallar, reklam panoları… Her yerde ve her şeyde kadına/erkeğe dair belirlenmiş biçimsel kalıplarla karşılaşıyoruz. Bu, aynı zamanda bir dayatmaya dönüşüyor. Oysa sokaktaki insan tipolojisi, öğretilmiş güzellik algısına ve biçimsel normlara uymuyor. Orhan Umut, resimlerinde insanı ne idealize ne de karikatürize ediyor. Şehir yaşamının gündelik hayatı içinde gördüğümüz ‘sıradan’ orta sınıf insanları resmediyor. Ama fonda mekân olarak yüksek binaların, ışıltılı caddelerin olduğu şehirler yerine ahşap evler, deniz kenarı, doğada bir yer kullanmayı tercih etmiş.

“Suretler/Faces” isimli sergisindeki tabloların çoğunda kalabalık insan grupları var. Kalabalık, iç içe, yan yana ama birbiriyle konuşmayan, gülmeyen, eğlenmeyen insanlar. Sergiyi dolaşırken, modern şehir yaşamı içindeki iletişimsizlik çarpıyor izleyicinin gözüne. Yüzler gülmüyor, ağızlar hep kapalı, karşılıklı baksalar bile karşısındakine bakmıyor insanlar.

Resimlerin çoğunda eski model arabalar var. Ama hepsi yalnızca fonda duruyor. Arabaların varlığı yaşamın kurgulanmış akışını, hareket etmiyor olmaları ise ilerleyen hayatın sıradanlığını ve durağanlığını hatırlatıyor. Arka planda doğa hep var. Kurumuş bir ağaç, sazlıklar, bir tepenin eteği, deniz kenarı, ağaçlık alan canlı ve kurumaya yüz tutmuş bütün halleri geçiyor arka planda. Geçiyor demek yanlış aslında; öylece duruyor.
Bir de köpekler var. İnsanların ya etrafında geziniyor ya da yanlarında oturuyorlar. İnsan ve doğa arasındaki çatışmada arada kalmışlığı temsil eder gibiler. Doğal ortamlarını yok etmiş insan tarafından kendi koşulları dayatılarak evcilleştirilmiş hayvanların bu akıp giden durağan yaşam içindeki konumlanışı en iyi köpeklerle anlatılır herhalde.

Orhan Umut’un resimlerindeki durağanlık karamsarlık yaymıyor, umutsuzluğu beslemiyor. Mutsuzluk tarif ediyor ama umutsuzluğa dair bir tavır geliştirmiyor. Kırılması gereken bir iletişimsizliğe işaret ettiğini düşünebiliriz. Böyle bakınca da umutlu bile görmek mümkün.

Figüratif ve renkçi bir ressam olan Orhan Umut 1972 Diyarbakır doğumlu. İzmir Dokuz Eylül Üniversitesi Buca Eğitim Fakültesi Resim Bölümü, Hasan Rastgeldi Atölyesi’nden mezun. Ankara, İstanbul, İzmir ve Diyarbakır’da birçok kişisel sergi açan ve karma sergilere katılan Umut, aynı zamanda 65. ve 68. Devlet Resim Heykel yarışmasında “Başarı” ve “Jüri Özel” ödüllerini aldı. Halen Diyarbakır’da sanat eğitimciliğine ve özel atölyesindeki çalışmalarına devam ediyor.
Sanatçı, resimlerindeki dramatik kurguyu renklerle de oldukça güçlendirmiş. Orhan Umut’un “Suretler/Faces” adlı kişisel sergisi, insanın insana, doğaya, kendine yabancılaştığı şehir hayatına bir de uzaktan bakmak isteyen sanatseverler için kaçırılmaması gereken bir sergi. Bununla ilgilenmeyenler ise, iyi kurulmuş figüratif bir renk sonatı seyircisi olabilirler.
– Sevinç Koçak