Konuşma · 2020

Konuşma

Koyu bir karanlığın içinde birbirine yönelmiş iki figür, tuvalin 200x170 cm boyutlarındaki geniş yüzeyinde sessiz bir gerilim yaratıyor. Necmettin Özlü, figürlerin sınırlarını belirginleştiren parlak mavi tonlarını, arka plandaki derin siyahla karşı karşıya getirerek formları boşluktan koparıyor. Bu renk seçimi, figürlerin sanki birer gölge ya da anı parçası gibi süzülmesini sağlıyor. Figürlerin vücut yapılarında gözlemlenen geometrik çizgiler ve iç içe geçen desenli dokular, sanatçının düzen kurma kaygısını açıkça ortaya koyuyor. Özellikle figürlerin yüz hatlarındaki netlik, gövdelerindeki akışkan ve parçalı detaylarla birleşerek izleyiciyi farklı bir görme biçimine davet ediyor. Tuvalin üst kısmında yer alan keskin açılı üçgen formlar, resimdeki dingin akışı bölerek kompozisyona hareket katıyor. Boya katmanları, yer yer fırçanın izini taşıyarak malzemenin kendi içindeki devinimini yüzeye yansıtıyor. Eserin karşısında durduğunuzda, ölçeğin verdiği büyüklük sizi bu iki varlığın arasına çekiyor. Aradaki mesafe kapandıkça, figürlerin birbiriyle olan sessiz etkileşimi, sizinle eser arasında da farklı bir iletişim kuruyor. Burada, yüzeydeki pürüzsüz alanların ve dokulu çizgilerin birbirini takip ettiği ritmik bir yapı mevcut. Sanatçı, figürleri gerçekçi bir anatomiden uzaklaştırıp düşsel bir kurgunun parçası haline getirerek, boşluğun yarattığı tedirginliği estetik bir dengeye dönüştürüyor. Resmin köşesinden merkezine doğru ilerlediğinizde, formların kendi içlerindeki katmanlaşan yapısı, sanki dile dökülmeyen bir hikayenin işaretlerini barındırıyor.