İşçi Çocuklar · 2021
BARAN KAMİLOĞLU“İşçi Çocuklar”, BARAN KAMİLOĞLU imzalı, 2021 tarihli, 120x150 cm ölçülerinde bir tuval üzeri yağlı boya çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “BARAN KAMİLOĞLU” sergisinde yer aldı. Bu eser şu anda galeride mevcut değil; sanatçının benzer eserleri için galeriye danışabilirsiniz.
Tuvalin gri zeminine yayılan bu kalabalık çocuk grubu, 120x150 cm boyutlarıyla izleyicinin karşısına dikildiğinde neredeyse doğal bir insan ölçeği kuruyor. Baran Kamiloğlu, çocukların yüzlerini ve duruşlarını betimlerken renk kullanımını oldukça sınırlı tutmuş. Gri, kahverengi ve toprak tonlarının hakim olduğu palet, kasketlerin ve askıların üzerindeki belirgin turuncu ve kırmızı lekelerle kırılıyor. Bu renk vurguları, figürlerin oluşturduğu kütleyi bir arada tutan görsel çapalar görevi görüyor. Fırça darbeleri tuvalin yüzeyinde oldukça ham bırakılmış; özellikle figürlerin kıyafetlerinde ve yüz hatlarında boyanın dokusu, sanki inşa edilen bir yapıya harç sürülür gibi katmanlı bir his veriyor. Önde duran figürlerin doğrudan izleyiciye yönelen bakışları, grubun oluşturduğu kolektif sessizliği bozarak aradaki mesafeyi ortadan kaldırıyor. Arka planda giderek silikleşen yüzler, birikmiş bir toplumsal hafızayı temsil ediyor. Eserdeki bu istiflenme hali, tekil bireyin yerini kitlesel bir varlığa bırakışını vurguluyor. Sağ taraftaki, henüz detayları tamamlanmamış ve neredeyse boşlukta kaybolan siluet, resmin genelindeki yoğunluğu dengelerken aynı zamanda işçi sınıfının görünmez kılınan kimliklerini de çağrıştırıyor. Yüzeydeki bu ritmik fırça hareketlerini takip ettiğinizde, sanatçının tekil bir çocuk portresi yerine, bir yığının nasıl bir güç haline geldiğini anlatmak için boyayı bir araç gibi kullandığını görebilirsiniz.
İşçi Çocuklar
Tuvalin gri zeminine yayılan bu kalabalık çocuk grubu, 120x150 cm boyutlarıyla izleyicinin karşısına dikildiğinde neredeyse doğal bir insan ölçeği kuruyor. Baran Kamiloğlu, çocukların yüzlerini ve duruşlarını betimlerken renk kullanımını oldukça sınırlı tutmuş. Gri, kahverengi ve toprak tonlarının hakim olduğu palet, kasketlerin ve askıların üzerindeki belirgin turuncu ve kırmızı lekelerle kırılıyor. Bu renk vurguları, figürlerin oluşturduğu kütleyi bir arada tutan görsel çapalar görevi görüyor. Fırça darbeleri tuvalin yüzeyinde oldukça ham bırakılmış; özellikle figürlerin kıyafetlerinde ve yüz hatlarında boyanın dokusu, sanki inşa edilen bir yapıya harç sürülür gibi katmanlı bir his veriyor. Önde duran figürlerin doğrudan izleyiciye yönelen bakışları, grubun oluşturduğu kolektif sessizliği bozarak aradaki mesafeyi ortadan kaldırıyor. Arka planda giderek silikleşen yüzler, birikmiş bir toplumsal hafızayı temsil ediyor. Eserdeki bu istiflenme hali, tekil bireyin yerini kitlesel bir varlığa bırakışını vurguluyor. Sağ taraftaki, henüz detayları tamamlanmamış ve neredeyse boşlukta kaybolan siluet, resmin genelindeki yoğunluğu dengelerken aynı zamanda işçi sınıfının görünmez kılınan kimliklerini de çağrıştırıyor. Yüzeydeki bu ritmik fırça hareketlerini takip ettiğinizde, sanatçının tekil bir çocuk portresi yerine, bir yığının nasıl bir güç haline geldiğini anlatmak için boyayı bir araç gibi kullandığını görebilirsiniz.
