İsimsiz · 2022

İsimsiz

Tuvalin yüzeyinde yer alan metinsel dokular, sanatın sadece görsel değil aynı zamanda işitsel bir hafızaya sahip olduğunu hissettirerek başlıyor. Nurettin Akkaya bu çalışmasında, müziğin akışkan doğasını resmin kendi dinamikleriyle birleştiriyor. Kompozisyonun iki yanına yerleştirilen ve yer yer silikleşen yazılı bölümler, izleyicinin bakışını merkezdeki figürlere yönlendiriyor. 80x100 cm ölçülerindeki bu eserde, viyolonsel çalan figürün ağırlığı, diğer müzisyenlerin hareketli figürleri arasında bir denge unsuru oluşturuyor. Mor rengin baskın olduğu arka plan, figürlerin üzerindeki canlı turuncu ve kırmızı tonlarla çarpıcı bir kontrast yaratıyor. Sanatçı, figürlerin hatlarını keskin çizgilerle belirlemek yerine, boyayı adeta akıtarak veya leke bırakarak formları birbirinin içinde eritiyor. Bu teknik, müzisyenlerin çaldığı enstrümanların sesini bir görsel titreşime dönüştürüyor. Özellikle tuvalin üst kısmında yoğunlaşan koyu renk katmanları, figürlerin formunu dağıtarak onları soyut bir boşluğa doğru genişletiyor. Renklerin üst üste binmesi ve alt tabakadan sızan dokular, yüzeyin tek katmanlı olmadığını, derinlikli bir inşa sürecinden geçtiğini kanıtlıyor. Figürlerin anatomik parçalanmışlığı, sadece görsel bir deformasyon değil, aynı zamanda müziğin ritmiyle eşzamanlı bir hareketin sonucu gibi okunuyor. Eser, izleyiciyi tüm bu karmaşanın içinde, renklerin ve çizgilerin oluşturduğu ritmik bir düzeni takip etmeye zorluyor.