Revan-II · 2026
ADEM BAŞPINAR“Revan-II”, ADEM BAŞPINAR imzalı, 2026 tarihli, 80x80 cm ölçülerinde bir tuval üzeri akrilik boya çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ARTNOUVA” sergisinde yer aldı. Eserin güncel fiyatı bu sayfada belirtilmiştir; satın alma ve rezervasyon Galeri Soyut üzerinden yapılır.
Zamanda askıda kalan bir kurgu, sessiz bir tiyatronun perdesini aralıyor. 80x80 cm boyutlarındaki bu tuval, gerçekliğin parçalandığı bir boşlukta buluşturuyor bizi. Merkezde yükselen devasa taş kafa, hem bir anıt hem de bir harabeyi andırıyor. Yakından bakınca, taş yüzeyin üzerinde gezinen fırça izlerini ve figürün göz çevresindeki keskin hatları seçebiliyoruz. Sağ tarafa doğru kaydığımızda, elini yukarıdaki kızıl küreye uzatan silüetin, sert dokusuna rağmen ışığı nasıl soğurduğu fark ediliyor. Alt kısımda, karanlık suların üzerine bırakılmış kayığın kırmızı yelkeni, resmin soğuk tonları arasında sıcak bir sızıntı gibi duruyor. Üst bölüme çıktığımızda, bulutların arasında beliren mimari kalıntıların ise boşluğa açılan kapılar gibi inşa edildiğini görüyoruz. Bütüne döndüğümüzde, tüm bu parçaların birbirine eklemlendiği kurgunun, aslında kendi zamanını yaratan bir kurgu olduğunu anlıyoruz. Görselin ağırlığı, yerçekimine direnen taşın sakinliğinde son buluyor.
Revan-II
Zamanda askıda kalan bir kurgu, sessiz bir tiyatronun perdesini aralıyor. 80x80 cm boyutlarındaki bu tuval, gerçekliğin parçalandığı bir boşlukta buluşturuyor bizi. Merkezde yükselen devasa taş kafa, hem bir anıt hem de bir harabeyi andırıyor. Yakından bakınca, taş yüzeyin üzerinde gezinen fırça izlerini ve figürün göz çevresindeki keskin hatları seçebiliyoruz. Sağ tarafa doğru kaydığımızda, elini yukarıdaki kızıl küreye uzatan silüetin, sert dokusuna rağmen ışığı nasıl soğurduğu fark ediliyor. Alt kısımda, karanlık suların üzerine bırakılmış kayığın kırmızı yelkeni, resmin soğuk tonları arasında sıcak bir sızıntı gibi duruyor. Üst bölüme çıktığımızda, bulutların arasında beliren mimari kalıntıların ise boşluğa açılan kapılar gibi inşa edildiğini görüyoruz. Bütüne döndüğümüzde, tüm bu parçaların birbirine eklemlendiği kurgunun, aslında kendi zamanını yaratan bir kurgu olduğunu anlıyoruz. Görselin ağırlığı, yerçekimine direnen taşın sakinliğinde son buluyor.
