Duyguların dört mevsiminde · 1995
AHMET YEŞİL“Duyguların dört mevsiminde”, AHMET YEŞİL imzalı, 1995 tarihli, 80x65 cm ölçülerinde bir tuval üzeri yağlı boya çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ARTNOUVA” sergisinde yer aldı. Eserin güncel fiyatı bu sayfada belirtilmiştir; satın alma ve rezervasyon Galeri Soyut üzerinden yapılır.
Tuvalin yüzeyindeki yoğun fırça darbeleri, ağaç gövdelerini gerçekçi bir dokudan uzaklaştırıp bükülmüş halat formlarına dönüştürüyor. 80x65 cm boyutlarındaki bu çalışmada, lacivert ve koyu yeşil tonların baskın olduğu orman dokusu, yüzeyde kesintisiz bir ritim oluşturur. Bakışlarınızı ağaç gövdelerinin kıvrımlı yüzeyinde gezdirdiğinizde, boyanın katmanlı yapısı sayesinde her bir lifin kendi içinde bir gerilim barındırdığını fark edeceksiniz. Kompozisyonun sağ orta kısmında, dalın ucunda asılı duran sarı yaprak, genel soğuk renk paletini kırarak merkezdeki hareketin durduğu tek noktayı işaret eder. Ağaçların silindirik formları ile arka planın derinliği arasındaki geçişler, fırçanın kısa ve düzenli vuruşlarıyla örülmüştür. Bu teknik, tuvalin tamamına yayılan statik bir enerji yaratır. Eserin bütününe bakıldığında, 1995 yılına ait bu görsel dilde formların doğayı taklit etmek yerine, malzemeyi kendi özgün yapısıyla yeniden inşa etme çabası öne çıkar. Gövdeler arasındaki boşluklarda kaybolan ışık, yerini yüzeydeki yoğun dokuya bırakır.
Duyguların dört mevsiminde
Tuvalin yüzeyindeki yoğun fırça darbeleri, ağaç gövdelerini gerçekçi bir dokudan uzaklaştırıp bükülmüş halat formlarına dönüştürüyor. 80x65 cm boyutlarındaki bu çalışmada, lacivert ve koyu yeşil tonların baskın olduğu orman dokusu, yüzeyde kesintisiz bir ritim oluşturur. Bakışlarınızı ağaç gövdelerinin kıvrımlı yüzeyinde gezdirdiğinizde, boyanın katmanlı yapısı sayesinde her bir lifin kendi içinde bir gerilim barındırdığını fark edeceksiniz. Kompozisyonun sağ orta kısmında, dalın ucunda asılı duran sarı yaprak, genel soğuk renk paletini kırarak merkezdeki hareketin durduğu tek noktayı işaret eder. Ağaçların silindirik formları ile arka planın derinliği arasındaki geçişler, fırçanın kısa ve düzenli vuruşlarıyla örülmüştür. Bu teknik, tuvalin tamamına yayılan statik bir enerji yaratır. Eserin bütününe bakıldığında, 1995 yılına ait bu görsel dilde formların doğayı taklit etmek yerine, malzemeyi kendi özgün yapısıyla yeniden inşa etme çabası öne çıkar. Gövdeler arasındaki boşluklarda kaybolan ışık, yerini yüzeydeki yoğun dokuya bırakır.
