İsimsiz · 2026
NURETTİN AKKAYABu isimsiz eser, NURETTİN AKKAYA imzalı, 2026 tarihli, 100x80 cm ölçülerinde bir tuval üzeri yağlı boya çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ESNEK ZAMANLAR-II” sergisinde yer aldı. Bu eserin fiyatı sitede yayımlanmıyor; fiyat bilgisi için galeriye danışabilirsiniz.
Kırmızı rengin baskınlığı, iki müzisyenin hareketli formlarını tuvalin merkezine hapsediyor. Nurettin Akkaya tarafından 100x80 cm boyutlarında kurgulanan bu çalışmada, figürler somut gerçeklikten uzaklaşarak ritmik bir kurguya dönüşüyor. Yaklaştığımızda, yüzeyin sağ üst köşesinde ve alt kısımlarda, sanatçının fon dokusu olarak kullandığı el yazısı izlerini görüyoruz. Bu yazı katmanları, boyanın akışkanlığı ile birleşerek figürlerin bedenlerinde parçalı bir yapı oluşturuyor. Sağ alt bölümde yer alan çellonun gövdesine odaklandığımızda, fırça darbelerinin oluşturduğu beyaz ve turuncu lekelerin enstrümanın formunu nasıl deforme ettiğine tanık oluyoruz. Aynı figürün yüzündeki çizgiler, müziğin yoğunluğunu vurgulayan sert kontrastlar taşıyor. Geri çekildiğimizde, yoğun kırmızı alanın müziğin yaydığı enerjiyi simgeleyen bir boşluğa dönüştüğünü fark ediyoruz. Müzisyenlerin birbirine kenetlenmiş gibi duran gövdeleri, zamanın akışını tuval üzerinde ritmik bir düzlemde yeniden tanımlıyor. Boyanın katmanları arasında kaybolan silüetler, müziğin sesi kesilse bile resmin yüzeyinde kalmaya devam ediyor.
İsimsiz
Kırmızı rengin baskınlığı, iki müzisyenin hareketli formlarını tuvalin merkezine hapsediyor. Nurettin Akkaya tarafından 100x80 cm boyutlarında kurgulanan bu çalışmada, figürler somut gerçeklikten uzaklaşarak ritmik bir kurguya dönüşüyor. Yaklaştığımızda, yüzeyin sağ üst köşesinde ve alt kısımlarda, sanatçının fon dokusu olarak kullandığı el yazısı izlerini görüyoruz. Bu yazı katmanları, boyanın akışkanlığı ile birleşerek figürlerin bedenlerinde parçalı bir yapı oluşturuyor. Sağ alt bölümde yer alan çellonun gövdesine odaklandığımızda, fırça darbelerinin oluşturduğu beyaz ve turuncu lekelerin enstrümanın formunu nasıl deforme ettiğine tanık oluyoruz. Aynı figürün yüzündeki çizgiler, müziğin yoğunluğunu vurgulayan sert kontrastlar taşıyor. Geri çekildiğimizde, yoğun kırmızı alanın müziğin yaydığı enerjiyi simgeleyen bir boşluğa dönüştüğünü fark ediyoruz. Müzisyenlerin birbirine kenetlenmiş gibi duran gövdeleri, zamanın akışını tuval üzerinde ritmik bir düzlemde yeniden tanımlıyor. Boyanın katmanları arasında kaybolan silüetler, müziğin sesi kesilse bile resmin yüzeyinde kalmaya devam ediyor.
