Gölge arketipler · 2026
DİLA NAZ AKGÜN“Gölge arketipler”, DİLA NAZ AKGÜN imzalı, 2026 tarihli, 150x70 cm ölçülerinde bir porselen ve murano cam, karışık teknik çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ESNEK ZAMANLAR-II” sergisinde yer aldı. Bu eserin fiyatı sitede yayımlanmıyor; fiyat bilgisi için galeriye danışabilirsiniz.
Derin bir mavi tonunun hüküm sürdüğü bu eser, organik formların birbirine karıştığı yoğun bir yüzey sunuyor. Dila Naz Akgün tarafından 150x70 ölçülerinde hazırlanan çalışma, izleyiciyi içine çeken bir derinliğe sahip. Yakından bakınca, kompozisyonun merkezindeki yılan ve balık figürlerinin çevresini saran yaprakların porselen ve murano camın geçirgen dokularıyla iç içe geçtiğini görüyoruz. Üst kısımda, figürlerin birleştiği noktada detaylar keskinleşirken, aşağıya indiğimizde yüzeyin daha karmaşık ve örtülü bir hal aldığı fark ediliyor. Sağ alt bölüme doğru ilerlediğimizde, koyu kırmızı bir dokunuşun monokrom mavi dünyasında yarattığı beklenmedik kontrast gözümüze çarpıyor. Malzemenin yarattığı kırılganlık, yüzeydeki her bir kıvrımda kendini belli ediyor. Bütüne döndüğümüzde, parçaların bir araya gelerek oluşturduğu bu ritmik akış, izleyiciyi dingin ama gizemli bir boşlukta bırakıyor. Formlar arasındaki gerilim, sessiz bir görsel anlatıya dönüşüyor.
Gölge arketipler
Derin bir mavi tonunun hüküm sürdüğü bu eser, organik formların birbirine karıştığı yoğun bir yüzey sunuyor. Dila Naz Akgün tarafından 150x70 ölçülerinde hazırlanan çalışma, izleyiciyi içine çeken bir derinliğe sahip. Yakından bakınca, kompozisyonun merkezindeki yılan ve balık figürlerinin çevresini saran yaprakların porselen ve murano camın geçirgen dokularıyla iç içe geçtiğini görüyoruz. Üst kısımda, figürlerin birleştiği noktada detaylar keskinleşirken, aşağıya indiğimizde yüzeyin daha karmaşık ve örtülü bir hal aldığı fark ediliyor. Sağ alt bölüme doğru ilerlediğimizde, koyu kırmızı bir dokunuşun monokrom mavi dünyasında yarattığı beklenmedik kontrast gözümüze çarpıyor. Malzemenin yarattığı kırılganlık, yüzeydeki her bir kıvrımda kendini belli ediyor. Bütüne döndüğümüzde, parçaların bir araya gelerek oluşturduğu bu ritmik akış, izleyiciyi dingin ama gizemli bir boşlukta bırakıyor. Formlar arasındaki gerilim, sessiz bir görsel anlatıya dönüşüyor.
