Kemanlı Masa · 2005
ADNAN TURANİ“Kemanlı Masa”, ADNAN TURANİ imzalı, 2005 tarihli, 50x50 cm ölçülerinde bir tuval üzeri yağlı boya çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ZAMANIN KAPILARI” sergisinde yer aldı. Bu eser şu anda galeride mevcut değil; sanatçının benzer eserleri için galeriye danışabilirsiniz.
Kemanın sıcak turuncu tonu, kompozisyonun soğuk mavi ve lila dengesini bozan bir odak noktası oluşturuyor. 50x50 cm boyutlarındaki bu çalışma, nesneleri geleneksel bir perspektifle değil, düzlemsel bir kurguyla yüzeye yerleştiriyor. Masanın üzerinde duran keman gövdesi ve yanındaki bardak, detaycı bir tasvir yerine nesnelerin özüne odaklanan serbest fırça vuruşlarıyla şekilleniyor. Özellikle kemanın kıvrımlarını tanımlayan siyah konturlar, boya katmanlarının altından yer yer hissedilen dokuyla birleşerek esere hareketli bir ritim kazandırıyor. Masa örtüsü üzerinde görülen dairesel yeşil formlar, mavi tonlarının ağırlığını kırarak gözü yüzey üzerinde dolaştırıyor. Boyanın tuval üzerinde bıraktığı dolgun izler, sanatçının malzemeyi bir inşa aracı olarak kullandığını gösteriyor. Arka plandaki mavi bölge, mekanı bir iç mekanın köşesine hapsederken, nesnelerin arasındaki boşluklar da en az objelerin kendisi kadar önem taşıyor. Eserdeki renklerin sınırları, formları hapsetmek yerine birbirine karışarak birbirini tamamlıyor.
Kemanlı Masa
Kemanın sıcak turuncu tonu, kompozisyonun soğuk mavi ve lila dengesini bozan bir odak noktası oluşturuyor. 50x50 cm boyutlarındaki bu çalışma, nesneleri geleneksel bir perspektifle değil, düzlemsel bir kurguyla yüzeye yerleştiriyor. Masanın üzerinde duran keman gövdesi ve yanındaki bardak, detaycı bir tasvir yerine nesnelerin özüne odaklanan serbest fırça vuruşlarıyla şekilleniyor. Özellikle kemanın kıvrımlarını tanımlayan siyah konturlar, boya katmanlarının altından yer yer hissedilen dokuyla birleşerek esere hareketli bir ritim kazandırıyor. Masa örtüsü üzerinde görülen dairesel yeşil formlar, mavi tonlarının ağırlığını kırarak gözü yüzey üzerinde dolaştırıyor. Boyanın tuval üzerinde bıraktığı dolgun izler, sanatçının malzemeyi bir inşa aracı olarak kullandığını gösteriyor. Arka plandaki mavi bölge, mekanı bir iç mekanın köşesine hapsederken, nesnelerin arasındaki boşluklar da en az objelerin kendisi kadar önem taşıyor. Eserdeki renklerin sınırları, formları hapsetmek yerine birbirine karışarak birbirini tamamlıyor.
