Araf · 2021
RAŞİT ALTUN“Araf”, RAŞİT ALTUN imzalı, 2021 tarihli, 140x110 cm ölçülerinde bir tuval üzeri akrilik boya çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “ZAMANIN İZLERİ” sergisinde yer aldı. Bu eser şu anda galeride mevcut değil; sanatçının benzer eserleri için galeriye danışabilirsiniz.
Derin bir boşluktan yayılan enerjik bir patlama anı tuvali bütünüyle ele geçiriyor. Raşit Altun, 140x110 cm boyutlarındaki bu çalışmada merkezdeki yoğun ve karanlık kütleyi, dışarıya doğru savrulan canlı renklerle dengeliyor. Kompozisyon, alt kısımdaki figüratif siluetlerin toplandığı merkezcil bir hareketle kurgulanmış. Yakından bakınca, tuvalin orta kısmında boyanın akışkan ve kıvrımlı hareketlerini izlemek mümkün hale geliyor; burada katmanların üst üste binerek oluşturduğu doku, yüzeye üç boyutlu bir derinlik kazandırıyor. Üst kısımdaki fırça darbeleri yer yer damlayan boya izleriyle birleşerek düzensiz bir ritim oluşturuyor. Sağ tarafa kaydığımızda ise, daha keskin ve net çizgilerin yüzeydeki akışı böldüğünü ve renk geçişlerini belirginleştirdiğini görüyoruz. Geri çekildiğimizde, tüm bu küçük hareketlerin ve renk patlamalarının bir bütün olarak kozmik bir dengede birleştiğini fark ediyoruz. Eser, izleyiciyi içine çeken bu merkezi yapı sayesinde izleyicinin kendi boşluk algısını test ediyor. Durağan görünmesine rağmen, tuvaldeki her bir renk lekesi kendi içinde bir titreşim taşıyor. Bakışlar en sonunda karanlık merkezde yeniden sükunete eriyor.
Araf
Derin bir boşluktan yayılan enerjik bir patlama anı tuvali bütünüyle ele geçiriyor. Raşit Altun, 140x110 cm boyutlarındaki bu çalışmada merkezdeki yoğun ve karanlık kütleyi, dışarıya doğru savrulan canlı renklerle dengeliyor. Kompozisyon, alt kısımdaki figüratif siluetlerin toplandığı merkezcil bir hareketle kurgulanmış. Yakından bakınca, tuvalin orta kısmında boyanın akışkan ve kıvrımlı hareketlerini izlemek mümkün hale geliyor; burada katmanların üst üste binerek oluşturduğu doku, yüzeye üç boyutlu bir derinlik kazandırıyor. Üst kısımdaki fırça darbeleri yer yer damlayan boya izleriyle birleşerek düzensiz bir ritim oluşturuyor. Sağ tarafa kaydığımızda ise, daha keskin ve net çizgilerin yüzeydeki akışı böldüğünü ve renk geçişlerini belirginleştirdiğini görüyoruz. Geri çekildiğimizde, tüm bu küçük hareketlerin ve renk patlamalarının bir bütün olarak kozmik bir dengede birleştiğini fark ediyoruz. Eser, izleyiciyi içine çeken bu merkezi yapı sayesinde izleyicinin kendi boşluk algısını test ediyor. Durağan görünmesine rağmen, tuvaldeki her bir renk lekesi kendi içinde bir titreşim taşıyor. Bakışlar en sonunda karanlık merkezde yeniden sükunete eriyor.
