İsimsiz · 2018

Tuvalin bütününe yayılan ritmik ve dikey fırça darbeleri, sanki bir paravanın arkasından izleniyormuş hissi yaratan bir örtü gibi sahneyi bölüyor. 100x80 ölçülerindeki bu kompozisyonda, figürlerin oluşturduğu kalabalık, bu belirgin ızgara dokusunun ardında yarı saydam bir görünüm kazanıyor. Masa başında toplanmış insanların yüzleri, koyu ve soğuk tonların içinden yer yer sıcak kırmızı vurgularla seçiliyor. Sağ alt köşede daha belirginleşen bir figür, izleyiciyle doğrudan görsel bir temas kurarken, sol tarafta yer alan çiçek buketleri ve kadehler, natürmort detaylarını anımsatan bir durağanlık getiriyor. Boyanın yüzeyde bıraktığı fiziksel izler, özellikle ızgara deseninin oluşturduğu o tekrarlı dokuda yoğunlaşıyor. Işık, figürlerin üzerine eşit bir şekilde dağılmak yerine, belirli odak noktalarında, örneğin kadehlerin içindeki sıvılarda veya çiçeklerin canlı renklerinde parlıyor. Bu yüzey yapısı, alttaki figüratif kurguyu silikleştirerek eserin derinliğini optik bir oyuna dönüştürüyor. Bakışınızı merkeze sabitlediğinizde, ritmik çizgilerin arkasında kalan formların, aslında bir bütünlük içinde nasıl birbirine yaslandığını fark edeceksiniz. Sanatçı, figürlerin kimliğini geri plana çekerek izleyiciyi daha çok atmosferin ritmine ve boya katmanlarının yarattığı bu görsel süzgece odaklanmaya davet ediyor.