Eve Dönüş · 2023
BİNNUR YÜCEBAŞ RUOCCO“Eve Dönüş”, BİNNUR YÜCEBAŞ RUOCCO imzalı, 2023 tarihli, 120x150 cm ölçülerinde bir tuval üzeri yağlı boya çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “BİNNUR YÜCEBAŞ RUOCCO” sergisinde yer aldı. Bu eser şu anda galeride mevcut değil; sanatçının benzer eserleri için galeriye danışabilirsiniz.
Tuvalin merkezinden yukarıya doğru yayılan ızgara benzeri doku, izleyicinin bakışını hemen yukarıdaki soyut gökyüzü boşluğuna taşır. 120x150 cm boyutlarındaki bu eserde Binnur Yücebaş Ruocco, yoğun ve sıkışık mimari formları betimlerken kullandığı renk paletiyle derinlik algısını yönetir. Alt bölümlerde hakim olan koyu kahverengi ve toprak tonları, yapıların ağırlığını ve yoğunluğunu vurgular. Bu kütlenin üzerindeki turuncu ve parlak kırmızı kubbe uçları, durağan yapıların arasından yükselen bir ritim duygusu yaratır. Boyanın yüzeyde bıraktığı katmanlı izler, her bir mimari birimin el yapımı olduğunu hissettiren organik bir doku oluşturur. İzleyici tabloya yaklaştığında, birbirini tekrar eden bu küçük formların arasındaki boşlukların yarattığı devasa bir kolektif yapının içinde olduğunu fark eder. Bu ölçek, kişiyi kendi bireysel sınırlarından uzaklaştırıp daha büyük bir bütünün parçası olduğu hissiyle buluşturur. Eserin üst kısmındaki dikey çizgilerin düzenli sıralanışı, yerdeki karmaşık şehir dokusuyla tezat oluşturarak gözün eserin derinliklerinde uzun bir yolculuğa çıkmasına izin verir. Renklerin bu sistematik kullanımı, eserin durağan gibi görünen yapısının aslında içsel bir hareketle nasıl biçimlendiğini gözler önüne serer.
Eve Dönüş
Tuvalin merkezinden yukarıya doğru yayılan ızgara benzeri doku, izleyicinin bakışını hemen yukarıdaki soyut gökyüzü boşluğuna taşır. 120x150 cm boyutlarındaki bu eserde Binnur Yücebaş Ruocco, yoğun ve sıkışık mimari formları betimlerken kullandığı renk paletiyle derinlik algısını yönetir. Alt bölümlerde hakim olan koyu kahverengi ve toprak tonları, yapıların ağırlığını ve yoğunluğunu vurgular. Bu kütlenin üzerindeki turuncu ve parlak kırmızı kubbe uçları, durağan yapıların arasından yükselen bir ritim duygusu yaratır. Boyanın yüzeyde bıraktığı katmanlı izler, her bir mimari birimin el yapımı olduğunu hissettiren organik bir doku oluşturur. İzleyici tabloya yaklaştığında, birbirini tekrar eden bu küçük formların arasındaki boşlukların yarattığı devasa bir kolektif yapının içinde olduğunu fark eder. Bu ölçek, kişiyi kendi bireysel sınırlarından uzaklaştırıp daha büyük bir bütünün parçası olduğu hissiyle buluşturur. Eserin üst kısmındaki dikey çizgilerin düzenli sıralanışı, yerdeki karmaşık şehir dokusuyla tezat oluşturarak gözün eserin derinliklerinde uzun bir yolculuğa çıkmasına izin verir. Renklerin bu sistematik kullanımı, eserin durağan gibi görünen yapısının aslında içsel bir hareketle nasıl biçimlendiğini gözler önüne serer.
