İsimsiz · 2017

Bu kompozisyon, dingin bir gri zeminden yükselen renkli figürlerin yarattığı bir titreşimle başlıyor. 70x70 ölçülerindeki bu tuvalde, müzisyenlerin varlığı adeta birer hayalet izi gibi beliriyor. Figürlerin etrafını saran dikey fırça darbeleri, katı bir formdan ziyade akışkan bir zamansallığı işaret ediyor. Tuvalin sol tarafında yoğunlaşan turuncu ve mavi dikeyler, adeta notaların havada süzülen izlerini taklit edercesine aşağıya doğru damlıyor. Ortadaki çellist figürünün hatları, arka plandaki diğer silüetlerle iç içe geçerek mekanın sınırlarını bulanıklaştırıyor. Boyanın yüzeydeki kalınlığı ve bazı bölgelerde şeffaf kalarak alttaki katmanları göstermesi, resmin derinliğini belirleyen temel unsur haline geliyor. Kırmızı elbisenin parlaklığı ile gri arka planın sükuneti, müzikal bir tempoyu andıran kontrastı yaratıyor. Fırçanın rastlantısal gibi görünen dikey izleri, figürlerin durağanlığına rağmen esere sürekli bir hareket hissi kazandırıyor. Gözünüzü, figürlerin formundan çekip yüzeydeki bu dikey izlere odakladığınızda, resmin sadece görsel bir hikaye değil, bir ritim denemesi olduğunu fark ediyorsunuz.