İstanbul Galata III · 2013
DEVRİM ERBİL“İstanbul Galata III”, DEVRİM ERBİL imzalı, 2013 tarihli, 70x100 cm ölçülerinde bir serigrafi 160/287 çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “DEVRİM ERBİL & EROL EVGİN” sergisinde yer aldı. Bu eser şu anda galeride mevcut değil; sanatçının benzer eserleri için galeriye danışabilirsiniz.
Canlı fıstık yeşili tonlarının zemin rengi olarak seçildiği bu 70x100 cm boyutlarındaki serigrafi baskı, kentin katmanlı yapısını kuş bakışı bir ölçekten izleyiciye sunuyor. Eserde baskın olan koyu renkli çizgiler, bir harita titizliğiyle tarihi yarımadanın siluetini ve Galata Kulesi'nin merkezde duran formunu inşa ediyor. Çizgilerin oluşturduğu yoğun doku, binaların sıkışık yapısını ve sokakların ritmini belirginleştirirken, boşluklar ise denizin dinginliğini vurguluyor. Yüzeydeki bu ritmik tekrar, kentin karmaşasını sistematik bir düzene kavuşturuyor. Yeşil ve siyahın karşıtlığı, ışık ve gölge oyunlarını andırarak görüntüye derinlik kazandırıyor. Orta alanda yatay bir bant şeklinde uzanan turuncu tonlar, denizin üzerine düşen gün batımı ışığını çağrıştırarak kompozisyonun siyah beyaz dengesini kırıyor. Yakından bakıldığında, çizgilerin tek tek her bir yapının çatısını temsil eden özgün formlara dönüştüğü görülüyor. Görselin genelindeki bu yoğun işçilik, kenti bir yerleşim yerinden ziyade, canlı bir organizma gibi hissettiriyor.
İstanbul Galata III
Canlı fıstık yeşili tonlarının zemin rengi olarak seçildiği bu 70x100 cm boyutlarındaki serigrafi baskı, kentin katmanlı yapısını kuş bakışı bir ölçekten izleyiciye sunuyor. Eserde baskın olan koyu renkli çizgiler, bir harita titizliğiyle tarihi yarımadanın siluetini ve Galata Kulesi'nin merkezde duran formunu inşa ediyor. Çizgilerin oluşturduğu yoğun doku, binaların sıkışık yapısını ve sokakların ritmini belirginleştirirken, boşluklar ise denizin dinginliğini vurguluyor. Yüzeydeki bu ritmik tekrar, kentin karmaşasını sistematik bir düzene kavuşturuyor. Yeşil ve siyahın karşıtlığı, ışık ve gölge oyunlarını andırarak görüntüye derinlik kazandırıyor. Orta alanda yatay bir bant şeklinde uzanan turuncu tonlar, denizin üzerine düşen gün batımı ışığını çağrıştırarak kompozisyonun siyah beyaz dengesini kırıyor. Yakından bakıldığında, çizgilerin tek tek her bir yapının çatısını temsil eden özgün formlara dönüştüğü görülüyor. Görselin genelindeki bu yoğun işçilik, kenti bir yerleşim yerinden ziyade, canlı bir organizma gibi hissettiriyor.
