Vurgun · 2020
ADEM BAŞPINAR“Vurgun”, ADEM BAŞPINAR imzalı, 2020 tarihli, 40x40 cm ölçülerinde bir tuval üzeri akrilik boya çalışmasıdır. Eser, Galeri Soyut’un (Ankara) “FREKANS 2020” sergisinde yer aldı. Bu eserin fiyatı sitede yayımlanmıyor; fiyat bilgisi için galeriye danışabilirsiniz.
Kızılın ve koyu kahvenin egemenliğindeki bu 40x40 düzlem, izleyiciyi kıyıya vurmuş bir anın ağırlığıyla karşılıyor. Kompozisyonun merkezinde kollarını iki yana açmış figür, bedensel bir teslimiyet veya meydan okuma arasında gidip gelen gergin bir duruş sergiliyor. Gövdesine sarılı turuncu kumaş, arka plandaki gün batımıyla renk birliği kurarken, figürün heykelimsi plastik yapısı fırça darbeleriyle belirginleşiyor. Sol altta, kıyıda terk edilmiş küçük kayık ise ıssızlığın ve geçiciliğin altını çizen görsel bir durak noktası oluşturuyor. Tuval yüzeyindeki boya tabakaları, gökyüzünün derinliğini ve deniz üzerindeki puslu atmosferi güçlendirerek yer yer pürüzlü bir doku meydana getiriyor. Işığın ufuk çizgisinden yayılarak figürün sırtına çarptığı noktaya dikkatle bakıldığında, pigmentin yoğunluğu sahnenin tekinsizliğini somutlaştırıyor. Bu çalışma, figürü mekanın mutlak bir parçası haline getirerek izleyiciyi anlatının merkezine çekiyor.
Vurgun
Kızılın ve koyu kahvenin egemenliğindeki bu 40x40 düzlem, izleyiciyi kıyıya vurmuş bir anın ağırlığıyla karşılıyor. Kompozisyonun merkezinde kollarını iki yana açmış figür, bedensel bir teslimiyet veya meydan okuma arasında gidip gelen gergin bir duruş sergiliyor. Gövdesine sarılı turuncu kumaş, arka plandaki gün batımıyla renk birliği kurarken, figürün heykelimsi plastik yapısı fırça darbeleriyle belirginleşiyor. Sol altta, kıyıda terk edilmiş küçük kayık ise ıssızlığın ve geçiciliğin altını çizen görsel bir durak noktası oluşturuyor. Tuval yüzeyindeki boya tabakaları, gökyüzünün derinliğini ve deniz üzerindeki puslu atmosferi güçlendirerek yer yer pürüzlü bir doku meydana getiriyor. Işığın ufuk çizgisinden yayılarak figürün sırtına çarptığı noktaya dikkatle bakıldığında, pigmentin yoğunluğu sahnenin tekinsizliğini somutlaştırıyor. Bu çalışma, figürü mekanın mutlak bir parçası haline getirerek izleyiciyi anlatının merkezine çekiyor.
